تمام فرآیند جمع آوری اخبار به صورت خودکار انجام می گیرد. مسئولیت صحت محتوای این خبر بر عهده خبرگزاری منبع و منتشر کننده آن است.با این وجود در صورتی که به محتوای این خبر اعتراض دارید می توانید از طریقاین لینکما را مطلع کنید.
دسته:دسته بندی نشده
کد خبر:17538991
۱۳۹۷/۰۴/۱۹ ۲۲:۴۵

لوکاکو؛ ستاره‌ای برخاسته از فقر مطلق

لوکاکو؛ ستاره‌ای برخاسته از فقر مطلق




فرحناز دهقی
مترجم
روملو لوکاکو، مهاجم تیم ملی بلژیک و منچستر یونایتد یکی از پنج بازیکنی است که تا پیش از تولد 23 سالگی‌اش مجموع 50 گل به ثبت رسیده در لیگ انگلیس در کارنامه‌اش دارد. او را یکی از نوابغ دنیای فوتبال می‌دانند که سالانه میلیون‌ها دلار وارد حساب بانکی خود می‌کند. اما این همه ماجرا نیست. او اخیراً در یادداشتی با عنوان «بگذار بگویم» برای سایت «پلیرز تریبون» از روزهای کودکی‌اش که در میانه فقر و بی‌پولی گذشته، نقبی به روزهایی زده که تنها انگیزه زندگی‌اش این بود که «بهترین بازیکن بلژیک» باشد…
خوب آن لحظه‌ای را به یاد دارم که فهمیده‌ بودم بی‌پولیم. هنوز هم می‌توانم صورت مادرم را تصور کنم که جلو در یخچال ایستاده بود. 6 ساله بودم که روزی برای خوردن ناهار از مدرسه به خانه آمدم. مادرم مثل هر روز تنها غذای موجود در منو را پیش رویم گذاشت؛ نان و شیر. وقتی آدمیزاد بچه است، هیچ به این چیزها فکر نمی‌کند. اما به گمانم من حدس زده بودم این همه چیزی است که از پس خریدنش بر می‌آییم. روزی به خانه آمدم و رفتم داخل آشپزخانه، مادرم را دیدم که بطری شیر به دست جلو یخچال ایستاده، کاملاً عادی. اما این بار داشت چیزی را با آن قاتی می‌کرد. بعد آن را تکان داد، می‌دانید؟ هیچ نمی‌دانستم چرا آن کار را می‌کند. بعد ناهارم را برایم آورد و طوری به من لبخند زد انگار همه‌چیز عادی است. اما همان لحظه فهمیدم چه خبر است. او داشت آب را قاتی شیر می‌کرد. چون پول کافی نداشتیم باز شیر بخریم و ناچار بودیم کاری کنیم که بطری شیر تمام هفته دوام بیاورد. ما بی‌پول بودیم. نه فقط فقیر، بلکه کاملاً بی‌پول.
پدرم فوتبالیستی حرفه‌ای اما در شرف بازنشستگی بود و دیگر پولی در بساط نداشتیم. اولین چیزی که فروختیم تلویزیون‌مان بود. دیگر خبری از تماشای فوتبال نبود. دیگر نمی‌توانستیم مسابقه روز را ببینیم. شبی به خانه آمدم و دیدم ناگهان لامپ‌ها خاموش شدند. دو، سه‌ هفته‌ای برق هم نداشتیم. بعد یک بار خواستم دوش بگیرم، اما آب گرم هم نداشتیم. مادرم روی اجاق، آب را توی کتری گرم کرد و من زیر دوش آب ایستادم و آب کتری را فنجان فنجان روی سرم ریختم. حتی زمان‌هایی بود که مادرم از نانوایی پایین خیابان نان «قرض» می‌گرفت. نانوا من و برادر کوچکم را می‌شناخت به همین خاطر اجازه داده بود مادرم روز دوشنبه نانی بردارد و پولش را روز جمعه بدهد.
می‌دانستم در سختی و مشقت هستیم. اما زمانی که آب را با شیر قاتی کرد، فهمیدم همه‌چیز تمام شده است؛ می‌دانید چه می‌خواهم بگویم؟ این زندگی ما بود. هیچ نگفتم، نمی‌خواستم به او استرس وارد کنم. فقط شامم را خوردم. اما آن روز قسم خوردم و به خودم قولی دادم. انگار کسی یکباره از خواب بیدارم کرده بود. خوب می‌دانستم از این به بعد چه باید بکنم. نمی‌توانستم ببینم مادرم در چنین اوضاعی زندگی می‌کند. نه، نه، نه، نه. نمی‌توانستم. فوتبالی‌ها دوست دارند درباره قدرت ذهنی صحبت کنند. خب، من قوی‌ترین آدمی هستم که در زندگی‌تان دیده‌اید. زیرا در تاریکی و سکوت، همراه با برادر و مادرم می‌نشستیم، فکر می‌کردیم، باور می‌کردیم و می‌دانستیم بالاخره روزی اتفاق می‌افتد. مدتی رازم را توی دلم نگه داشتم اما روزی به خانه آمدم و دیدم مادرم دارد گریه می‌کند. به او گفتم: «مامان، همه‌چیز درست می‌شه. قول می‌دم اوضاع ما این‌طوری نمی‌مونه. من فوتبال بازی می‌کنم. دیگه نباید نگران چیزی باشی.»
6 ساله بودم که از پدرم پرسیدم: «بابا، واسه فوتبال حرفه‌ای بازی کردن، باید چند ساله بشم؟» گفت: «16 ساله»، گفتم: «آهان، باشه». زمان گذشت و این رؤیا در حال روی دادن بود. بگذارید چیزی را بگویم. تمام فوتبال‌هایی که بازی کردم، برای من حکم فینال را داشتند. وقتی در پارک بازی می‌کردم، آن مسابقه برایم فینال بود، وقتی در مهدکودک بازی می‌کردم، آن مسابقه هم برایم فینال بود.عادت داشتم موقع شوت زدن سعی کنم توپ را بترکانم! با تمام قدرت. من بازی فیفا نداشتم. پلی‌استیشنی هم در کار نبود. به همین خاطر من فوتبال بازی نمی‌کردم؛ سعی می‌کردم رقیبم را بکشم.
قدم شروع به بلندتر شدن کرده بود و برخی معلم‌ها یا والدین بچه‌ها به من استرس وارد می‌کردند. اولین باری را که یکی از آنها خطاب به من گفت:«هی بچه، چند سالته؟ کجا به دنیا اومدی؟» فراموش نمی‌کنم. گفتم: «چی؟ شوخیت گرفته؟» وقتی 11 ساله شدم، برای تیم جوانان لیرس بازی می‌کردم. یک بار یکی از والدین بچه‌ها تقریباً سعی داشت نگذارد من بازی کنم. به من گفت: «این بچه چند سالشه؟ شناسنامه‌اش کو؟ اهل کجاست؟» با خودم فکر کردم: «اهل کجام؟ من توی آنتورپ به دنیا اومدم. خب معلومه که اهل بلژیکم». پدرم همراهم نبود. چون ماشین نداشت که بتواند به مسابقه‌های راه دورم بیاید. خودم بودم؛ تک و تنها. بنابراین باید از خودم دفاع می‌کردم. رفتم و از توی کیفم شناسنامه‌ام را بیرون آوردم. به دست او دادم. او هم به دست بغلی‌اش داد و شناسنامه‌ام همین‌طور دست به دست می‌چرخید. خون زیر پوستم می‌جهید و با خودم فکر می‌کردم اگر تا قبل از این می‌خواستم پسرت را بکشم، حالا می‌خواهم توی زمین نابودش کنم. مجبوری تمام راه برگشت به خانه، به صدای گریه کردنش گوش کنی.
می‌خواستم بهترین بازیکن تاریخ بلژیک باشم. این هدفم بود. نه بازیکنی خوب، نه بازیکنی عالی. فقط بهترین بازیکن. با خشم زیادی بازی می‌کردم... علتش هم خیلی چیزها بودند. به خاطر موش‌هایی که در آپارتمان‌مان این طرف و آن طرف می‌دویدند. به خاطر اینکه لیگ قهرمانی را نمی‌توانستم از تلویزیون تماشا کنم. به خاطر طرز نگاه کردن معلم‌ها و والدین به من. من مأموریتی داشتم. وقتی 12 ساله بودم، در 34 بازی، 76 گل زدم. تمام آنها را با کفش پدرم زده بودم. از وقتی اندازه پایمان یکی شده بود، این کفش را مشترک به پا می‌کردیم. روزی به پدربزرگم، پدر مادرم، تلفن کردم. او یکی از مهم‌ترین آدم‌های زندگی من بود. او نقطه اتصال من با کنگو، جایی که پدر و مادرم متولد شده بودند، بود. یک روز داشتم با او تلفنی صحبت می‌کردم و به او گفتم: «آره... خیلی خوبم. من 76 تا گل زدم و تیممون برنده شده. حالا تیم‌های بزرگ متوجه من شده‌اند». او همیشه می‌خواست درباره اوضاع فوتبال بازی کردنم بداند. اما این بار رفتارش عجیب بود. گفت: «باشه روم. باشه... عالیه... اما می‌تونی کاری واسم انجام بدی؟» گفتم: «آره... چی؟» گفت: «می‌تونی مراقب دخترم باشی؟ خواهش می‌کنم». یادم می‌آید کاملاً گیج شده بودم و با خودم فکر می‌کردم پدربزرگ درباره چه حرف می‌زند. گفتم: «مامان؟ آره... ما با هم خوبیم.» گفت: «نه بهم قول بده. می‌تونی قول بدی؟ مراقب دخترم باش. به خاطر من مراقبش باش». گفتم: «باشه بابابزرگ. فهمیدم. بهت قول می‌دم.» پنج روز بعد، او از دنیا رفت و آن موقع بود که فهمیدم منظورش چه بوده است.
فکر کردن به آن مرا خیلی غمگین می‌کرد. آرزو می‌کردم که 4 سال دیگر زنده بود و بازی من را برای اندرلشت می‌دید. می‌دید که چطور سر قولم ایستاده‌ام. می‌دید که چطور همه‌چیز داشت خوب می‌شد. به مادرم گفته بودم در 16 سالگی به هدفم می‌رسم. اما 11 روز دیر کرده بودم.
24 مه  2009 / فینال، اندرلشت و استاندارد لیژ
آن روز عجیب‌ترین روز زندگی‌ام بود. اما تیم باید برای یک دقیقه بازیکن ذخیره را وارد زمین می‌کرد، زیرا در ابتدای فصل، به ندرت برای اندرلشت بازی می‌کردم. مربی من را به نیمکت برگرداند. از خودم پرسیدم: «وقتی روی نیمکت نشسته‌ام، چطوری می‌تونم تو تولد 16 سالگیم قرارداد حرفه‌ای امضا کنم؟» اما با مربی‌ام شرطی بستم. به او گفتم: «یه ضمانتی بهت می‌دم. اگه منو بازی بدی، تا ماه دسامبر 25 تا گل می‌زنم.»
خندید. بله به من خندید.
گفتم: «بیا شرط ببندیم.»
گفت: «باشه. اما اگر تا دسامبر 25 تا گل نزنی، دوباره می‌ری روی نیمکت.»
گفتم: «باشه، اما اگر من بردم، شما همه ون‌هایی رو که بازیکن‌ها رو از سر تمرین به خونه می‌بره، تمیز می‌کنین.»
گفت: «باشه، قبوله.»
گفتم: «و یه چیز دیگه، هر روز باید واسه همه‌ پنکیک درست کنید.»
گفت: «باشه، خیلی خب.»
این احمقانه‌ترین شرطی بود که انسان در طول تاریخ بسته است. تا ماه نوامبر 25 تا گل زدم. قبل از کریسمس هر روز پنکیک می‌خوردیم داداش!
بگذارید درسی بهتان بدهم؛ سر به سر پسری که گرسنه است، نگذارید!
13 مه، روز تولدم، قرارداد حرفه‌ای‌ام را با اندرلشت امضا کردم. همه چیز خوب پیش می‌رفت و بازی جدید فیفا و تلویزیون کابلی خریدم. دیگر پایان فصل شده بود، به‌همین خاطر در خانه مشغول استراحت بودم. اما آن سال لیگ بلژیک فوق‌العاده بود، زیرا اندرلشت و استاندارد لیژ نتایج‌شان نزدیک هم بود. بنابراین بازی رفت و برگشت حساسی در پیش بود که نتیجه نهایی را مشخص می‌کرد. در بازی اول، مثل یک طرفدار توی خانه نشستم و بازی را تماشا کردم. بعد روز قبل از بازی برگشت، مربی با من تماس گرفت.
«سلام»
«سلام روم، ‌داری چی کار می‌کنی؟»
«می‌خوام برم پارک فوتبال بازی کنم»
«نه، نه، نه، نه، نه، کیفت رو جمع کن، یالا»
«چی؟ مگه چی‌کار کردم؟»
«نه بابا، منظورم این نیست. باید همین الان بیایی استادیوم. اولین تیم تو رو می‌خواد»
«چی؟ من رو؟»
«آره... زود باش»
پریدم توی اتاق پدرم و به او گفتم: «بند و بساطت رو جمع کن، بدو بریم مرد!»
گفت: «ها؟ کجا بریم؟»
گفتم: «اندرلشت مرد!»
هرگز یادم نمی‌رود، رفتم توی استادیوم و تقریباً به سمت رختکن می‌دویدم که مسئول رختکن گفت: «خب بچه، چه شماره‌ای رو می‌خوای؟»
گفتم: «شماره 10 رو بده»
هاهاهاهاهاها! نمی‌دانم. حدس می‌زنم برای متواضع بودن، هنوز بچه بودم.
گفت: «بازیکنای جوان باید شماره 30 یا بالاتر رو انتخاب کنن»
گفتم: «باشه، خب 3 به اضافه 6 می‌شه 9؛ عدد خوبیه، پس بهم 36 رو بده»
آن شب در هتل، بازیکنان قدیمی‌تر مجبورم کردند سر میز شام آوازی بخوانم. حتی یادم نیست چه خواندم. سرگیجه داشتم. صبح روز بعد، دوستم در خانه‌مان را زد تا ببیند می‌خواهم با او توی پارک فوتبال بازی کنم یا نه. مادرم به او گفت که من بیرون دارم بازی می‌کنم. دوستم پرسید: «کجا؟»، مادرم گفت: «فینال». ما در استادیوم از اتوبوس پیاده شدیم و همه بازیکنان سوئیشرت‌های باحالی به تن داشتند. البته به جز من. از اتوبوس پیاده شدم، لباس خیلی بدی به تن داشتم و جهت دوربین تلویزیون‌ها دقیقاً روی صورت من بودند. مسیر رسیدن به رختکن حدوداً 300 متر بود. شاید فقط 3 دقیقه طول می‌کشید. تا پایم را توی رختکن گذاشتم، تلفنم منفجر شد. همه من را توی تلویزیون دیده بودند. 25 پیام از دوستانم داشتم، آن هم در عرض 3 دقیقه! دوستانم داشتند دیوانه می‌شدند.
«داداش، توی بازی چی کار می‌کنی؟»
«روم چی شده؟ چرا توی تلویزیونی؟»
دوستم تنها کسی بود که جوابش را دادم. گفتم: «داداش! نمی‌دانم بازی‌ام می‌دهند یا نه. نمی‌دانم چه خبر است. فقط چشم از تلویزیون برندار.» دقیقه شصت و سوم، سرمربی من را جایگزین کرد. در 16 سالگی و 11 روزگی در زمین برای اندرلشت دویدم. ما آن روز باختیم، اما من انگار در آسمان پرواز می‌کردم. قولم را به مادر و پدربزرگم ادا کرده بودم. همان لحظه بود که فهمیدم اوضاع ما روبه‌راه می‌شود.
فصل بعد، مشغول تمام کردن سال آخر دبیرستانم بودم و همزمان در لیگ اروپا بازی می‌کردم. عادت داشتم با خودم کیف بزرگی به مدرسه ببرم تا عصرها پرواز کنم. ما لیگ را بردیم و من دومین بازیکن برتر آفریقایی سال شدم. این... فوق‌العاده بود. در واقع انتظار داشتم که همه این‌ها اتفاق بیفتد، اما نه اینقدر سریع. رسانه به ساخته شدن جایگاهم کمک می‌کرد و باعث بالا رفتن انتظارها از من می‌شد. بویژه در تیم ملی. به هر دلیلی، من برای بلژیک خوب بازی نمی‌کردم. یک جای کار می‌لنگید.
اما، در چشم بر هم زدنی، 17، 18، 19 ساله شدم. وقتی همه چیز خوب پیش می‌رفت، یادداشت‌های روزنامه‌ها را می‌خواندم که من را روملو لوکاکو، مهاجم بلژیک خطاب می‌کردند. اما وقتی اوضاع زیاد هم خوب نبود، من را روملو لوکاکو، مهاجم بلژیکی با ریشه‌های کنگویی خطاب می‌کردند.
هیچ اشکالی ندارد اگر کسی بازی من را دوست ندارد. اما من اینجا متولد شده‌ام. در آنتورپ و لیژ و بروکسل بزرگ شده‌ام. رؤیای من بازی کردن در اندرلشت بود. رؤیای من بخشی از وینسنت کمپانی بودن، بود. من جمله‌ای را در زبان فرانسوی شروع می‌کنم و به زمان آلمانی تمام می‌کنم و بسته به اینکه چه کسی کنارم باشد، چند کلمه هم به زبان اسپانیایی یا پرتغالی می‌گویم. اما من بلژیکی هستم. نمی‌دانم چرا در کشورم، بعضی‌ها دوست دارند من شکست بخورم. وقتی به چلسی رفتم و بازی نمی‌کردم، می‌شنیدم که برخی به من می‌خندیدند. اما اشکالی ندارد. می‌دانید چه چیزی بامزه است؟ وقتی بچه بودم، 10 سال بازی‌های لیگ قهرمانی را ندیدم. نمی‌توانستیم تلویزیون بخریم. به مدرسه می‌آمدم و بچه‌ها تمام مدت درباره فینال صحبت می‌کردند و من هیچ نمی‌دانستم در مسابقه چه اتفاقی افتاده است. باید تظاهر می‌کردم که انگار من هم در جریانم که دارند درباره چه حرف می‌زنند. دو هفته بعد، در کلاس رایانه نشسته بودیم که یکی از دوستانم ویدئویی دانلود کرد و بالاخره زیدان را دیدم. آن تابستان به خانه دوستم رفتم و آنجا بود که رونالدو برزیلی را در فینال جام جهانی دیدم. مابقی چیزهای آن تورنمنت صرفاً داستان‌هایی بود که از بچه‌های مدرسه شنیده بودم.
اکنون دارم در جام جهانی دیگری بازی می‌کنم و می‌دانید چیست؟ این بار می‌خواهم بهم خوش بگذرد. زندگی آنقدر کوتاه است که نگرانی و غصه در آن جایی نداشته باشد. مردم هرچه می‌خواهند درباره من و تیمم بگویند. مرد! گوش بده! وقتی بچه بودیم، نمی‌توانستیم بازی تیری آنری را ببینیم. اما اکنون هر روز در تیم ملی از او چیزی یاد می‌گیرم. در کنار این اسطوره می‌ایستم و به من می‌گوید چطور بدوم، تا مثل او در زمین بدرخشم. شاید تیری تنها کسی است که از من بیشتر فوتبال می‌بیند. ما با هم درباره بازی‌ها بحث می‌کنیم و این بهترین اتفاق دنیا برای من است.
فقط آرزو می‌کنم کاش پدربزرگم بود تا شاهد این بود. درباره لیگ انگلیس صحبت نمی‌کنم.
نه منچستر یونایتد.
نه لیگ قهرمانی.
نه جام‌ جهانی‌ها.
منظورم این نیست. آرزو می‌کنم که کاش او هم بود تا زندگی ما را می‌دید. آرزو می‌کنم که‌ ای کاش یک بار دیگر به من تلفن می‌کرد، تا به او می‌گفتم...«دیدی؟ بهت که گفته بودم. حال دخترت خوب است. دیگر در آپارتمان‌مان موش نداریم. دیگر روی زمین نمی‌خوابیم. دیگر استرس نداریم. حالا خوبیم. خوبِ خوب. دیگر لازم نیست شناسنامه‌ام را چک کنند. دیگر همه نام ما را می‌دانند.»‍‍‍
منبع: the players tribune

این خبر را به اشتراک بگذارید


باشگاه سایپا به دنبال محروم کردن استقلال و تراکتورسازی میرسلیم: ایران با هیچ کشوری مشکلی ندارد ‌جزئیات طرح تفحص از «وزارت اقتصاد» واکنش تند عراق به تصویب قانون «کشور یهود» کاریکاتور/خداحافظی مسوت اوزیل از بازی‌های ملی عکس/ گرانترین هاچبک ایران! ضعف مهارتی نسل جوان؛ عامل اصلی بیکاری در کشور مراسم تجلیل از کشتی گیران مدال آور رقابت‌های جهانی نوجوانان برگزار شد رونمایی از بلیت‌های جام ملت‌های فوتبال آسیا دخترها آرایش نکنند، عقیم می‌شوند، بدنسازی هم نروید، 2030 هم بد است! فشارتحریم‌ها درصورت مجازات مفسدان اقتصادی قابل تحمل‌تر است آیا مصرف مولتی ویتامین‌ها تاثیری بر سلامت قلب دارند؟ مراسم گرامیداشت عملیات مرصاد در کرمانشاه برگزار می‌شود بازرسان جدید خانه مطبوعات سیستان و بلوچستان انتخاب شدند انتقاد جوانان احزاب اصلاح‌طلب و اصولگرا از پافشاری دولت در به‌کارگیری بازنشستگان تبلیغات یکی از اپراتورهای تلفن همراه شائبه‌ساز شد/ دعوت مردم به تحریم تولید ملی؟ استفاده از شبکه عصبی­ تصادفی برای جست‌وجوگر­های آینده پیش بینی کسب پنج مدال را در جاکارتا داریم/ کم تجربگی پاشنه آشیل دوچرخه‌سواری اسامی کاندیداهای خانه نشریات دانشجویی اعلام شد آدیداس باید از ملت ایران عذرخواهی کند سلطانی‌فر: دوچرخه‌سواری می‌تواند در المپیک 2024 مدال بگیرد/ مسئولان قول دادند مدال‌های دوچرخه سواری به 5 عدد برسد تمرین پرفشار شاگردان کرانچار در روز غیبت شاهرودی/ فریادهای بختیاری‌زاده بر سر بازیکنان چمن با اقلیم شهر تهران و شرایط موجود سازگاری نیست بسیج عمومی «اصولگرایان» برای دفاع از «ثامن الحجج» تخلف برخی از بانک‌های خصوصی؛ پرداخت سود 21 درصدی به سپرده‌ها حمایت فراکسیون امید از مواضع روحانی درباره آمریکا بن سلمان پادشاه می‌شود وزارت اطلاعات در فضای مجازی دارای عقب ماندگی است درخشش گروه موسیقی عربی میسان خوزستان در جشنواره آواها و نواهای رضوی خط تولید موشک هوا به هوای فکور افتتاح شد چگونه بفهمیم سردرد داریم یا میگرن؟ پیام تسلیت جامعه مدرسین در پی درگذشت آیت الله مرتضی تهرانی کمبودهای زائران در پیاده روی اربعین شناسایی و مرتفع شود برگزاری دوره آموزش مجازی تربیت مربی حفظ قرآن کریم ویژه طلاب و روحانیون آیت الله تهرانی مسیر تهذیب نفس و سلوک الهی را پیمود کمک برای درمان مادر 54 ساله کاهش شدید ارزش دلار با اظهارات ترامپ/ بورس‌های جهانی فرو ریخت حسینی بدون رضایت‌نامه نمی‌تواند جدا شود فولکس واگن دو خودروی برقی آمریکایی می‌سازد زاهدان| 6 کپسول جیوه قاچاق در سیستان و بلوچستان کشف شد بازدید سلطانی‌فر و صالحی امیری از اردوی تیم‌های ملی دوچرخه‌سواری + تصاویر گروه «لیان» در لندن کنسرت می‌دهد/ حضور در یک فستیوال جهانی عشق پسرعمه به دختر دایی رنگ خون گرفت! چه ورزش‌هایی برای کاهش نفخ شکم مناسبند؟ تصاویر: مراسم تشییع پیکر آیت الله مرتضی تهرانی حمله پهپادی به مقر فرماندهی امارات در ساحل غربی صدور مجوز 3 خودرو جهت ورود به بازار + اسامی پذیرش استعفای شهردار رشت از سوی شورا/بهارمست سرپرست شد خون شیعه و سنی در دفاع از اسلام در هم آمیخته شد هیچ کس توان انزوای اقتصادی ایران را ندارد
عروسی لاکچری پسر آقای سفیر و ادعای بی خبری پدر! / عروس خانم مشغول تبدیل چادر به پوشش راحت‌تر! / فرزند سفیر باش و هر چه خواهی کن! + تصاویر ماجرای عروسی پسر سفیر ایران در دانمارک عکس/ مراسم ختم پدر "وحید حقانیان" مراسم ترحیم پدر وحید حقانیان یا حضور مسئولان کشوری و لشکری برگزار شد + تصاویر میهمانان مراسم ختم پدر «وحید حقانیان» اطلاعیه وزارت اطلاعات درباره فعالیت دوتابعیتی‌ها در دولت پاسخ وزارت اطلاعات درباره فعالیت مدیران دوتابعیتی در کشور روحانی خطاب به ترامپ: با دم شیر بازی نکن فروش خاک ممنوع شد روحانی خطاب به ترامپ: با دم شیر بازی نکن! وزیر ارتباطات: خبری از فیلترینگ اینستاگرام نیست/ امضای 6 وزیر پای نامه رفع فیلتر توییتر (تصاویر) آتش‌سوزی در برج پارامیس منطقه 22 تهران پاسخ وزارت اطلاعات درباره مدیران دو تابعیتی توضیحات «شریعتمداری» درباره تخلفات ثبت سفارش خودرو مَرد شرف هستیم/ دو راه داریم؛ تسلیم یا مقاومت/ ایران آقاست و هرگز نوکر کسی نخواهد شد/ تنگه‌های زیادی داریم؛ تنگه هرمز فقط یکی از آنهاست/ هر گاه اروپا به توافق با ما نزدیک شد، کاخ سفید نگذاشت/ به آدمکش‌های داعش سلاح و پول دادید و ادعای حقوق بشر دارید؟ پاسخ وزارت اطلاعات به اظهارات یک نماینده مجلس درباره مدیران دوتابعیتی وزیر ارتباطات: من مسئله فیلتر نیستم که در مورد فیلتر نشدن قول بدهم/ خبری از فیلترینگ اینستاگرام نیست/ منتظر اقدام دادستانی برای رفع فیلتر توییتر هستیم / در مورد رفع فلیتر تلگرام نظری ندارم من مسئول فیلترینگ نیستم که قول بدهم معاون وزیر آموزش و پرورش: اجازه فروش اموال دولتی را نداریم ‌روحانی: آقای ترامپ! با دُم شیر بازی نکن پاسخ وزارت اطلاعات به ادعاها درباره دوتابعیتی‌ها نمایندگان ناباب را از مجلس بیرون بریزید! انتقال و فروش خاک به خارج از کشور ممنوع شد/تعیین مجازات برای خاطیان در هفته گذشته 19 نفر غرق شدند وزارت اطلاعات فعالیت مدیران دوتابعیتی در پست‌های حساس و مدیریتی را رد کرد پاسخ روابط عمومی وزارت اطلاعات به اظهارات یکی از نمایندگان مجلس درباره مدیران دو تابعیتی پاسخ وزارت اطلاعات به اظهارات یکی از نمایندگان درباره مدیران دو تابعیتی ملت ایران اهل تعامل است اما عزت خود را حراج نخواهد کرد سرپرست سازمان اورژانس کشور: در هفته گذشته 19 نفر غرق شدند کدام گوشی‌ها ارز 4200 تومانی می‌گیرند؟ پاسخ وزارت اطلاعات درباره مدیران دو تابعیتی افزایش قیمت سکه و طلا توضیحات وزارت اطلاعات درباره مدیران دوتابعیتی هفته گذشته 19 نفر غرق شدند/ هشدار به خانواده‌ها یک سال و نیم اخیر می‌خواستند ارتش آمریکا را وادار به اقدام نظامی کنند ملت ایران عزت خود را حراج نمی‌کند/ دشمنان تئوری ریاضت اقتصادی را برای ملت ما در نظر گرفته‌اند وزیر ارتباطات: درباره فیلتر نشدن اینستاگرام قول نمی‌دهم! واکنش وزارت اطلاعات به ادعای فعالیت مدیران دوتابعیتی پیک مصرف برق 56 هزار مگاواتی شد پیک مصرف برق به بیش از 56 هزار مگاوات رسید از امشب دریاهای کشور مواج می‌شود پاسخ وزارت اطلاعات به اظهارات یکی از نمایندگان مجلس درباره مدیران دوتابعیتی /44 درصد کلاس‌های درس خوزستان ایمن هستند وزارت اطلاعات: فعالیت مدیران دوتابعیتی در پست‌های حساس کشور رد می‌شود فساد در سازمان خصوصی‌سازی وجود ندارد/واقعی نبودن قیمت‌ها از موانع اصلی خصوصی‌سازی واکنش وزارت اطلاعات به صحبت‌های یک نماینده پاسخ وزارت اطلاعات به اظهاراات یکی از نمایندگان درباره دوتابعیتی‌ها 13 کیلوگرم ماده مخدر پان در خودرو کشف شد کدام برندها خودرویی وفادارترین مشتریان را دارند؟ پاسخ وزارت اطلاعات به اظهارات یکی از نمایندگان درباره دوتابعیتی‌ها

تمام فرآیند جمع آوری اخبار به صورت خودکار انجام می گیرد. مسئولیت صحت محتوای این خبر بر عهده خبرگزاری منبع و منتشر کننده آن است.با این وجود در صورتی که به محتوای این خبر اعتراض دارید می توانید از طریقاین لینک ما را مطلع کنید.
message
near_me