۱۲:۴۵
دسته: فرهنگی
کد خبر: 16944424
بانوی 80 ساله ژاپنی مادر شهید/ ارزش انقلاب را هنوز جوانان امروز آن طور که باید درک نکرده‌اند
بانوی 80 ساله ژاپنی مادر شهید/ ارزش انقلاب را هنوز جوانان امروز آن طور که باید درک نکرده‌اند
ولی خیلی دلم برای محمد خودم تنگ نمی‌شود، دلم می‌سوزد، چون وقتی جامعه امروز را می‌بینم درباره همه شهدا این احساس را دارم، نه فقط برای پسرم، برای همه آن کسانی که واقعا دفاع کردند و شهید شدند، دلم تنگ می‌شود.
به اشتراک بگذارید:
شهدای ایرانبانوی 80 ساله ژاپنی، متولد سال 1317 است که یکی از دو پسرش در عملیات والفجر یک به فیض شهادت نایل آمده است، کونیکا یامامورا ابتدا مثل خیلی از ژاپنی‌های دیگر دین بودایی داشته است که پس از آشنایی و ازدواج با یک تاجر ایرانی، سال‌ها قبل از انقلاب اسلامی ایران به دین اسلام مشرف می‌شود و فرزند دومش را که متولد سال 1342 در ایران است، راهی دفاع مقدس می‌کند. فرزندی که به تعبیر او جزو سربازان در گهواره امام خمینی (ره) درآن روزهای سخت سال 42 بوده ولی سال‌ها بعد در جبهه‌ها به ایفای نقش واقعی خود پرداخته است؛ نکته‌ای که این مادر شهید از آن به خوبی یاد می‌کند. به گزارش خراسان، هرچند کونیکا ژاپنی الاصل است اما با فرهنگ ایرانی اسلامی و انقلابی رابطه‌ای عمیق و ریشه‌ای دارد؛ از حجاب با چادر گرفته تا تسلط اش به برخی آیات قرآن کریم. او می‌گوید: "خانواده شهدا وکسانی که در جنگ بودند باید صحبت کنند تا نسل جوان آگاه شوند و درک کنند چرا این افراد شهید یا جانباز شدند، این‌ها وظیفه دارند که صحبت کنند یا نوشته شود … " کونیکا در 65 سالگی از وزارت فرهنگ و ارشاد جمهوری اسلامی ایران بازنشسته می‌شود ولی هنوز با داشتن 80 سال سن فعال است و داوطلبانه از جانبازان شیمیایی حمایت می‌کند و برای آشنایی بچه‌های دبستانی با فرهنگ دفاع مقدس و آموزش آن‌ها برنامه دارد که جزئیات آن را در پرسش و پاسخ با وی می‌خوانید. او دغدغه فرهنگ شهید و شهادت دارد و می‌گوید: مسئولان باید این‌ها را متوجه شوند، فرهنگ شهید و شهادت یک واقعیت است که اتفاق افتاده است. باید واقعیت گذشته را زنده نگه دارند، ولی این طوری که ما می‌بینیم، برخی می‌گویند بس است دیگر، این من را ناراحت می‌کند. از خودتان بگویید که چند ساله بودید و چطور شد به ایران آمدید؟ من 22 ساله بودم که با همسر ایرانی ام که تاجر وارد کننده از ژاپن بود در سال 1959 {1338 هجری شمسی} ازدواج کردم. من کارمند وزارت ارشاد بودم که در 65 سالگی بازنشسته شدم. الان 80 ساله‌ام، متولد 1317 هستم، در زمان جنگ در وزارت ارشاد برای نشریات کشورهای دیگر مترجم نیاز داشتند و من یکی از آن‌ها بودم که مجله ژاپنی مربوط به ایران را پیدا و ترجمه می‌کردم. آن موقع ترجمه به همه زبان‌ها صورت می‌گرفت، من آن جا رسمی و درکنار آن 20 سال هم در مدرسه رفاه معلم بودم. 5-6 سال هم دردانشگاه تهران زبان‌های خارجی و زبان ژاپنی تدریس می‌کردم و الان به صورت داوطلبانه از جانبازان شیمیایی حمایت می‌کنم. اسم ایرانی هم دارید؟ نه اسم ایرانی نداشتم. فرزندانتان در کجا به دنیا آمدند، ایران یا ژاپن؟ -فرزند اولم در ژاپن به دنیا آمد، چون خانواده من با این ازدواج مخالفت کردند. درآن زمان، خارجی به معنی آمریکایی بود، چون بعد از جنگ جهانی دوم که ژاپن شکست خورد آمریکایی‌ها وارد خاک ژاپن شدند و سربازهای آمریکایی فساد اخلاقی زیادی را درجامعه ژاپن رواج دادند. پدرم می‌گفت خارجی‌ها یعنی همان {آمریکایی‌ها}، ولی کارمندان ژاپنی در شرکت‌های وارداتی که شوهرم در آن کار می‌کرد به ایران آمده و با خانواده آقای بابایی آشنا شده بودند، این‌ها به خانه ما آمدند که با پدرم صحبت کنند و بگویند از نظر اخلاقی این طور است و در نهایت پدرم موافقت کردند. بعد از ازدواج به ایران آمدید؟ -بعد از ازدواج شوهرم گفت که الان نمی‌رویم، بگذارید پدر و مادرتان اولین فرزند خانواده را ببینند، بعد برویم تا خیالشان راحت‌تر شود، اسم پسر بزرگم سلمان است که در ژاپن به دنیا آمد. فرزند شهیدتان چطور؟ -محمد متولد سال 42 است ولی سلمان سال 39 به دنیا آمد. پسر بزرگم که 10 ماهه شد به ایران آمدیم، محمد در ایران به دنیا آمد. آیا می‌دانید که سال 42 چه اتفاقی در جامعه ایران افتاد؟ آن موقع مردم می‌خواستند انقلاب کنند ولی امام فرمودند که سربازان من هنوز در گهواره هستند، محمد هم آن موقع در گهواره بود. یعنی به نوعی محمد جزو همان سربازان امام بودند؟ -بله، صحبت امام همیشه برای من خیلی جالب است. اگر می‌توانستید فرزند شهیدتان را دوباره ببینید، چه به او می‌گفتید، دلتان برایش تنگ شده است؟ -بله. ولی خیلی دلم برای محمد خودم تنگ نمی‌شود، دلم می‌سوزد، چون وقتی جامعه امروز را می‌بینم درباره همه شهدا این احساس را دارم، نه فقط برای پسرم، برای همه آن کسانی که واقعا دفاع کردند و شهید شدند، دلم تنگ می‌شود. علت این که دلتان می‌سوزد چیست؟ -چون ارزش انقلاب را هنوز جوانان امروز آن طور که باید درک نکرده‌اند، جای شهدا پیش خداست و من هیچ نگرانی از بابت فرزند شهیدم ندارم. همسرتان چطور؟ ایشان به رحمت خدا رفتند؟ -شوهرم 14 سال پیش فوت کردند. ایشان در یزد مدرسه‌ای ساختند با عنوان شهید محمد بابایی که به آن مدرسه رفت و آمد دارم و با یک مدرسه ژاپنی رابطه برقرار کردیم و رفتند از آن بازدید کردند و بعد من رفتم از آن مدرسه ژاپنی بازدید کردم و درآینده می‌خواهیم تبادل فرهنگی بین فرهنگ‌های دو کشور داشته باشیم چون بالاخره هر فرهنگی {ویژگی‌های} مثبت و منفی دارد، شاید چیزهای مثبتی باشد که بتوانیم در هردو کشور پیاده کنیم، دانش آموز ژاپنی و ایرانی را می‌خواهیم با هم آشنا کنیم. فرزندتان در چه عملیاتی به شهادت رسید؟ -در عملیات والفجر یک. اول در عملیات مسلم بن عقیل شرکت کردند و برگشتند. پس از آن یکم فروردین سال 62 به این عملیات رفتند و به شهادت رسیدند. اگر این امکان برای شما وجود داشت که پسرتان را دوباره به جنگ دیگری بفرستید، این کار را می‌کردید؟ -بستگی دارد که جنگ و جهاد در چه مسیری باشد. مثلا مانند همین مدافعان حرم که رفتند؟ -این را خودش باید تصمیم بگیرد، من پسرم را به جنگ نفرستادم، خودش تصمیم گرفت. من وظیفه‌ام این است که اگر راه درستی را تشخیص داد، جلوی او را نگیرم. نباید" سد عن سبیل ا … " کرد و جلوی راه خدا را گرفت، اگر جهاد دیگری برای دفاع از دین و استقلال باشد، خودش حتما می‌رفت، امروز هم جانبازان هستند ولی اول باید با خدا پیمان بست. در قرآن می‌فرماید: "من المومنین رجال صدقوا ما عاهدوا … علیه، فمنهم من قضی نحبه و منهم من ینتظر وما بدلو تبدیلا"، اگر پیمان بستند، هرگز مسیرشان را عوض نمی‌کنند، اگر باخدا پیمان بسته باشد، هرگز عوض نمی‌کند. برای این پیمانی که شهدا با خدا بسته‌اند و با توجه به همین آیه شریفه‌ای که قرائت کردید، کسانی هستند که در انتظارند، برای این که این‌ها پیمانشان ثابت باشد و از پیمانشان حراست و پاسداری شود، چه کار باید کرد به ویژه در زمان حاضر که اشاره کردید برخی هنوز ارزش‌ها را درک نکرده‌اند؟ -خوب این وظیفه کسانی است که مثل من از خانواده شهدا یا ایثارگران باشند که در جامعه حضور یابند و صحبت کنند، من در پارک شهر در موزه صلح تهران بیشتر جانبازان شیمیایی را دیدم و به آن‌ها گفتم که بیایند و آن جا درباره مظلومیت شان صحبت کنند. خانواده شهدا وکسانی که در جنگ بودند باید صحبت کنند تا نسل جوان بدانند و آگاه شوند و درک کنند که چرا این افراد شهید یا جانباز شدند. این‌ها وظیفه دارند که صحبت کنند یا نوشته شود، من خیلی تلاش می‌کنم که دانش آموزان دبستان هم بدانند چون گاهی یک دانش آموز دبستانی که پدرش جانباز شیمیایی است، نمی‌داند چرا {پدرش جانباز شده}، این‌ها را باید برای دانش آموز دبستانی به صورت تصویری در قالب کتاب داستان و … گفت. در ژاپن این کار را کرده‌اند و کتاب‌های تصویری خیلی زیاد است چون خواندن آن در کتاب معمولی راحت‌تر است. خواندن 100 صفحه کتاب تصویری خیلی راحت‌تر است، بچه‌ها هم می‌فهمند، این کارها باید انجام شود. الان صحبت کردن و فعالیت خانواده شهدا کم است. اگر این وضعیت ادامه یابد فکر می‌کنم آرام آرام به فراموشی سپرده شود. درباره خانواده شهدا به خوبی اشاره کردید، مسئولان ما چه باید بکنند؟ -مسئولان باید این را متوجه شوند که فرهنگ شهید و شهادت یک واقعیت است که اتفاق افتاده است، باید واقعیت گذشته را زنده نگه دارند، ولی این طوری که ما می‌بینیم، برخی می‌گویند بس است دیگر، این من را ناراحت می‌کند.
مسئولیت صحت محتوای اخبار بر عهده خبرگزاری منبع و منتشر کننده آن است و خبروان صرفا این خبر را بازنشر داده است.
اخبار مشابه

خط های خبری

پربازدیدترین اخبار

مهمترین اخبار