۱۰:۵۱
منبع: تابناک
دسته: ورزشی
کد خبر: 17132335
وقتی از خلق شادی‌های کوچک در «حد لایی زدن به پیکه» هم ناتوانیم!
وقتی از خلق شادی‌های کوچک در «حد لایی زدن به پیکه» هم ناتوانیم!
در اوج همه پرسش‌های بی پاسخی که ایرانیان از نحوه اداره حکومت توسط دولت و دیگر نهادهای انتخابی و انتصابی دارند و در اوج این همه بی تفاوتی که مقامات و نه مسئولان به کوچک شدن سفره‌های مردم دارند و در نهایت این همه حرصی که مقامات و نه مسئولان از مردم درمی آورند، جام جهانی فوتبال همچون مسکنی است که دردها را برای مدتی آرام کرده؛ مسکنی که آنقدر طبیعی و معمولی است که عارضه‌اش برای حکومتگران در حد صفر است!
به اشتراک بگذارید:
تابناک؛ محمود ملکی هرچندبازی ایران و اسپانیا باید فقط یک بازی فوتبال ساده بین دو تیم ملی در جام جهانی باشد، برای ما ایرانیان آنقدر که جزئیات این بازی مهم است، خود بازی مهم نیست. نکته آخر را همین اول بگویم، ما هنوز هم لایی که وحید امیری به پیکه زد، بارها و بارها به هم نشان می‌دهیم و با دیدنش احساس غرور و شادی می‌کنیم؛ ما ایرانیان به این حد کم توقعیم! به گزارش «تابناک»؛ در اوج همه پرسش‌های بی پاسخی که ایرانیان از نحوه اداره حکومت توسط دولت و دیگر نهادهای انتخابی و انتصابی دارند و در اوج این همه بی تفاوتی که مقامات و نه مسئولان به کوچک شدن سفره‌های مردم دارند و در نهایت این همه حرصی که مقامات و نه مسئولان از مردم درمی آورند، جام جهانی فوتبال همچون مسکنی است که دردها را برای مدتی آرام کرده؛ مسکنی که آنقدر طبیعی و معمولی است که عارضه‌اش برای حکومتگران در حد صفر است! این مسکن، درس‌ها دارد برای مقامات و البته نه مسئولان! نخست: جام جهانی فوتبال نشان می‌دهد، آنچه ما گم کرده‌ایم، هویت ملی است. ما از پس از جنگ تا کنون، به تدریج گاهی آرام و خیلی وقت‌ها هم تند و سریع، آن هویت یکپارچه ملی را از دست داده‌ایم؛ آنقدر بین این ملت بذر خودی و غیر خودی کاشته‌ایم و آنقدر عده‌ای از مردم را بر عده دیگر شورانده و خط و خطوط تفرقه را بین مردم کشانده‌ایم؛ بین مردمی که برخی از آنان را به صرف نزدیکی به ما خوب و برخی دیگری را به صرف دوری از افکار و عقاید ما بد تلقی کرده‌ایم. جام جهانی نشان می‌دهد، ما دنبال هویت ایرانی مان هستیم؛ زیر یک پرچم و به یک نام و آن هم ایران؛ ایرانیانی که از سرتاسر جهان و البته از ایران با همه مشقاتش به روسیه رفته‌اند، این روزها فارغ از رنگ‌ها و حزب‌ها و ایدئولوژی‌ها با یک نام، فقط یک نام، با هم ارتباط برقرار می‌کنند؛ ایران! شاید هیچ چیز دیگری جز ایران نتواند مردم این کشور را این گونه مستحکم به هم پیوند زند! کافی است به تصاویر و ویدیوهایی که از زنان و مردان ایرانی چه آنان که در روسیه‌اند و چه آنان که در خیابان‌های تهران به عشق تیم ملی کشورشان شادی می‌کنند نگاهی بیندازیم. در این سالیان، ایرانی آن هم این همه متحد و رنگارنگ به ندرت دیده‌ایم! دوم: جام جهانی فوتبال برای ما گشایشی است که هم نگرانی و اضطراب در آن وجود دارد و هم امید و امیدواری؛ هم شکوه و حماسه دارد و هم شادی و تلخی! این مردم همواره در هزاران سال با این احساسات متعارض زیسته‌اند و ایران را بدین جا رسانده‌اند. اتفاق کوچکی چون لایی زدن وحید امیری به پیکه، چنان آنان را غرق شادی و خوشی می‌کند که تا روزهای روز از آن برای همدیگر می‌گویند و از خوشحالی موقتی شاد می‌شوند. پرسش این است، این همه مقام و نه مسئول، چرا نمی‌توانند به اندازه یک لایی مردم را خوشحال کنند؟ اگر یک فوتبالیست، آن هم در یک بازی که اتفاقا نتیجه نهایی آن هم باخت است، می‌تواند به این میزان شادی و خوشحالی برای مردم به ارمغان آورد، چرا مقامات نمی‌توانند با همه کبکبه و دبدبه شان این کار را در طول سالیان انجام دهند؟ راه دوری نمی‌رویم. از آغاز سال جدید تا کنون این همه مقام با آن همه خدم و حشم برای چه کاری و چگونه لبخند را روی لبان مردم نشان داده‌اند؟ دقت کنید از توقعات بالا و بیش از توان مقامات سخن نمی‌گوییم، در حد خوشحالی لایی انداختن امیری به پیکه سخن می‌گوییم. سوم: کارلوس کی روش، مربی خارجی تیم ملی فوتبال، مخالف و منتقد کم ندارد. تیم او به اسپانیا باخت؛ اما همه دنیا به احترام او و تیمش ایستاد؛ چرا؟ کی روش مهره مار ندارد. فقط کاری را که به او سپرده‌اند، به درست‌ترین شکل ممکن انجام داده و به انجام درست آن متعهد بوده است. این امر فهم زیاد یا پیچیده‌ای نمی‌خواهد. مردم ایران، مسئولی را که با تخصص عمیق خود، تعهدی حرفه‌ای به انجام کارش داشته باشد، دوست دارند و حتی در باخت و ناکامی در کنار او می‌ایستند! کارلوس کی روش نقطه مقابل مدیران رانتی بی تخصصی است که ناکامی‌های خود را از سازمانی به سازمان دیگر، از وزارتخانه‌ای به وزارتخانه دیگر و از نهادی به نهاد دیگر منتقل می‌کنند. از بد اقبال و بخت ایرانیان، مدیریت رانتی و فاقد تخصص، بیماری مسری است که خیلی زود هم سرایت می‌کند و همه را درگیر خود می‌کند! باور کی روش برای مردم ما سهل و آسان است. او از همان آغاز ورودش به تهران گفت، نیامده که از کوه‌های پر از برف تهران لذت ببرد (زمان ورود کی روش به تهران کوه‌ها گویا برف داشته‌اند!)، بلکه آمده است که فوتبال ایران را گامی به جلو ببرد و ظاهرا هم لحظه‌ای از این قول و وعده و وعیدش کوتاه نیامده و با ریز و درشت ورزش این کشور درگیر شده است تا بتواند وظیفه‌اش را به درستی انجام دهد. شوربختانه مردم بعد چهل سال از انقلاب، این احساس را به دست نیاورده‌اند که مقامات برای تحقق وعده‌های آنان، حتی لحظه‌ای با خودشان، درگیری ذهنی و وجدانی پیدا کرده باشند. در اوج همه پرسش‌های بی پاسخی که ایرانیان از نحوه اداره حکومت توسط دولت و دیگر نهادهای انتخابی و انتصابی دارند و در اوج این همه بی تفاوتی که مقامات و نه مسئولان به کوچک شدن سفره‌های مردم دارند و در نهایت این همه حرصی که مقامات و نه مسئولان از مردم درمی آورند، جام جهانی فوتبال همچون مسکنی است که دردها را برای مدتی آرام کرده؛ مسکنی که آنقدر طبیعی و معمولی است که عارضه‌اش برای حکومتگران در حد صفر است! این مسکن، درس‌ها دارد برای مقامات و البته نه مسئولان!
مسئولیت صحت محتوای اخبار بر عهده خبرگزاری منبع و منتشر کننده آن است و خبروان صرفا این خبر را بازنشر داده است.
اخبار مشابه

خط های خبری

پربازدیدترین اخبار

مهمترین اخبار