۱۶:۴۲
منبع: جماران
دسته: سیاسی-بهداشت و سلامت
کد خبر: 17591819
نظر یک جامعه شناس ارتباطات درباره پخش اعترافات دختران از تلویزیون
نظر یک جامعه شناس ارتباطات درباره پخش اعترافات دختران از تلویزیون
اگر ما نتوانیم همان حساسیتی را که درباره موضوع مورد نظر نشان می‌دهیم، درباره موضوع کلی نشان دهیم، آن حرفی را که درباره آن موضوع می‌زنیم، هرقدر هم که منطقی و مستدل باشد، به دلیل مقایسه‌ای که با سایر اطلاعات صورت خواهد گرفت، تبدیل به یک ضدتبلیغ می‌شود.
به اشتراک بگذارید:
پایگاه خبری جماران: پخش اعترافات تلویزیونی چند دختر در برنامه‌ای حدوداً 30 دقیقه‌ای که شامگاه جمعه 15 تیرماه با نام «مستند بی راهه» از شبکه یک پخش شد، واکنش‌های زیادی در اجتماع و فضای مجازی به دنبال داشت. این افراد که چهره‌شان محو شده بود، درباره فعالیت‌های خود در اینستاگرام به پرسش‌های گاه طولانی مجری پاسخ داده و گاه در طول پاسخ‌هایشان به گریه می‌افتند. در همین رابطه، یک جامعه شناس معتقد است: پخش اعترافات این دختر را می‌توان به بسیاری از پدیده‌ها و برنامه‌های دیگری که از صداوسیما پخش می‌شود، تسری داد. برای نمونه، کسانی هستند که از روند برجام نگران و معتقدند که این قرارداد قابل اعتماد نیست و ایران نباید به غربی‌ها اعتماد می‌کرد. همین کسانی که از روند برجام نگرانند و برنامه تهیه می‌کنند و در این زمینه اقامه دلیل می‌کنند، از آسیب‌ها و مشکلات دیگری که برای مملکت پیش آمده، ابراز نگرانی نمی‌کنند. لذا برای مخاطبان چنین به نظر می‌رسد که نگرانی آنها واقعی نیست. دکتر محمدعلی الستی در گفت و گو با خبرنگار جماران، در واکنش به پخش اعترافات یک دختر نوجوان در تلویزیون گفت: در این زمینه دو دستگاه نظری وجود دارد که هرکدام نظریه خود را اقامه می‌کنند. از یک طرف، عده‌ای معتقدند که اساساً انتشار هرگونه مطلبی درباره چنین پدیده‌هاییی باعث دامن زدن بیشتر به آن پدیده‌ها در جامعه خواهد شد. بدین معنا که کسانی که از این پدیده‌ها آگاهی ندارند را آگاه می‌کند و آنها را دچار وسوسه کرده و به تعبیر قدیمی‌ها «چشم و گوششان را باز می‌کند» . وی افزود: با این کار، قبح مسأله ریخته می‌شود و سبب عادی شدن این پدیده در جامعه خواهد شد. بنابراین، نباید به این پدیده‌ها پرداخت. گروه اول معتقدند؛ که اساساً پرداختن به این مقوله‌ها، به دلیل آنکه حرمت این قضیه را در جامعه از بین می‌برد، اشاعه این عمل در جامعه محسوب می‌شود. اما از سوی دیگر، عده‌ای معتقدند که پرداختن به این قبیل قضایا با روشن کردن افکار عمومی و متنبه کردن افرادی که ممکن است، تمایل به انجام این کار در جامعه داشته باشند، از احتمال وقوع این عمل در جامعه می‌کاهد. این جامعه شناس ارتباطات در ادامه گفت: این دو دسته دائماً فعالیت می‌کنند و برای پرداختن یا نپرداختن به این موضوع اقامه دلیل می‌کنند. از این رو، می‌بینیم که موافقان و مخالفان اقدام این دختر نوجوان، نظرات خود را در رسانه‌های مختلف مطرح کرده و اقدام به نوشتن مقاله می‌کنند. آنچه ما در تحلیل خود، در باب این مسأله که آیا اصلاً رسانه باید به چنین موضوعی بپردازد یا نه؟ می‌آوریم، این است که پرداختن به این موضوع، باید چه بخشی از دغدغه‌ها یا مسائل اصلی را شامل شود تا خود آن موضوع، تبدیل به ضدتبلیغ نشود. وی بیان کرد: بسیاری از کسانی که مخالف مطرح کردن این قضیه در رسانه‌ها هستند، می‌گویند اگر فرض کنیم؛ اعمالی که این دختربچه انجام داده، مخالف شرع بوده باشد، بسیاری از اختلاس هایی که از بیت المال صورت گرفته که بیشتر مخالف شرع هستند، پس چرا به آنها پرداخته نمی‌شود؟ بنابراین، وقتی نظام نتوانسته با این نقطه ضعف، مقابله فرهنگی صحیح کند، عملاً اقدام به تبلیغ علیه خود کرده و مردم را نیز جری کرده و این سوال را در اذهان ایجاد می‌کند که چرا به جای آنکه به این گونه مسائل پرداخته شود، به سراغ اختلاس گران اموال عمومی نمی‌روند؟! دکتر محمدعلی الستی اظهار کرد: لذا مشاهده می‌کنیم که مقابله با رفتار آن دختر، به ضد خود تبدیل می‌شود. اصولاً مدیریت چنین پدیده‌هاییی به روح کلی حاکم بر افکار عمومی بازمی گردد و شناسایی وضعیت کلی که آن پدیده یا آن رفتار نامطلوب، در میان کلیه رفتارهایی که در حال صورت پذیرفتن است، چه جایگاهی پیدا می‌کند؟! مردم نگران هستند که آیا متولیان مقابله با چنین پدیده‌هاییی درباره سایر وقایع نیز حساسیت دارند یا خیر؟! وی افزود: پخش اعترافات این دختر را می‌توان به بسیاری از پدیده‌ها و برنامه‌های دیگری که از صداوسیما پخش می‌شود، تسری داد. برای نمونه، کسانی هستند که از روند برجام نگران و معتقدند که این قرارداد قابل اعتماد نیست و ایران نباید به غربی‌ها اعتماد می‌کرد. همین کسانی که از روند برجام نگرانند و برنامه تهیه می‌کنند و در این زمینه اقامه دلیل می‌کنند، از آسیب‌ها و مشکلات دیگری که برای مملکت پیش آمده، ابراز نگرانی نمی‌کنند. لذا برای مخاطبان چنین به نظر می‌رسد که نگرانی آنها واقعی نیست. این جامعه شناس در ادامه گفت: مخاطبان می‌گویند؛ شما که نگران برجام هستید، چرا نگران نسل آینده نیستید؟! چرا نگران سلامتی، رفاه و امنیت مردم نیستید؟! این نشان می‌دهد که حتی اگر آن نگرانی به جا بوده باشد، به خاطر نپرداختن به سایر جنبه‌ها، تبدیل به ضد خود می‌شود. مدیریت چنین اخباری، باید مبتنی بر دیتا یا اطلاعات کل باشد. حرکت ما نباید به منزله وصله‌ای ناجور در یک کانتکست به حساب آید. صداوسیما یا رسانه باید یک مدیریت کلی بر مباحث مطرح شده خود اعمال کند. اگر آنچه که نسبت به آن حساسیت نشان می‌دهد، تناسب چندانی با حساسیتش نسبت به سایر پدیده‌های اجتماعی نداشته باشد، آن کار خبری یا مستند، تبدیل به ضد خود می‌شود. وی بیان کرد: باید همیشه زمانی که برنامه‌ای تولید می‌کنیم، مقاله‌ای می‌نویسیم یا مصاحبه‌ای انجام می‌دهیم، یادمان باشد؛ حرفی که می‌زنیم به تنهایی استدلال و ارزیابی خود را دارد. اما همین جزء در مقابل کلی از اطلاعات مورد ارزیابی و مقایسه قرار خواهد گرفت. اگر ما نتوانیم همان حساسیتی را که درباره موضوع مورد نظر نشان می‌دهیم، درباره موضوع کلی نشان دهیم، آن حرفی را که درباره آن موضوع می‌زنیم، هرقدر هم که منطقی و مستدل باشد، به دلیل مقایسه‌ای که با سایر اطلاعات صورت خواهد گرفت، تبدیل به یک ضدتبلیغ می‌شود. دکتر محمدعلی الستی در ادامه گفت: حساسیت نسبت به همه پدیده‌ها، امر مستلزمی است. اما صداوسیما یا رسانه باید یک مدیریت کلی بر مباحث مطرح شده خود اعمال کند. اگر آنچه که نسبت به آن حساسیت نشان می‌دهد، تناسب چندانی با حساسیتش نسبت به سایر پدیده‌های اجتماعی نداشته باشد، آن کار خبری یا مستند، تبدیل به ضد خود می‌شود. وی با بیان اینکه شکاف نسلی در جامعه وجود دارد و شکی در آن نیست، گفت: ما معتقد به مذهب تشیع هستیم. یکی از ویژگی‌های ممتاز و برجسته تشیع این است که شیعه یعنی در حال حرکت بودن و همراهی کردن با زمانه، به تعبیری دیگر به معنای همگام با زمان، حرکت کردن است. یکی از افتخارات تشیع در تاریخ این بوده که همواره توانسته است که خود را با مقتضیات و شرایط جدید زمانی و مکانی وفق دهد. بر همین مبناست که بر اساس اصول مکتب تشیع، آغاز به تقلید از مرجع مرده، جایز نیست. بدین معنا که کسی حق ندارد از مرجعی که مرده است، تقلید کند. وی در ادامه گفت: علت این مسأله، آن است که مکتب شیعه مبتنی بر تشخیص روزآمد پدیده هاست و یک مجتهد مرده نمی‌تواند احکام را تازه و به روز کرده یا شرایط زمانی و مکانی را درک کند. از این رو، همیشه باید از مجتهد و رهبر دینی زنده تقلید کرد. پس شیعه این برتری را دارد که می‌تواند خود را با مقتضیات زمانه وفق دهد. حالا اگر ما که نام خود را شیعه گذاشتیم، نتوانیم چنین کاری انجام دهیم، نقض غرض شده است. این جامعه شناس ارتباطات بیان کرد: امروز حجمی بالا از پدیده‌های تکنولوژیک ایجاد شده و مناسبات نسلی تا این اندازه تغییر کرده است. به نحوی که با نسلی مواجهایم که از زمان شکل گیری دستگاه عصبی اش، تکنولوژی پیشرفت بسیار چشمگیری داشته و به هیچ عنوان با نسل‌های پیش از خود قابل مقایسه نیست. نامی که بر این نسل نهادند، بومیان دیجیتال یا «dijital native» است. در حالی که به نسل‌های قبل از آنها که در جریان شکل گیری دستگاه عصبی و تکامل مناسبات اجتماعی شان، هنوز رسانه‌های جدید پیشرفت نداشتند، «غیربومیان دیجیتال» گفته می‌شود. وی افزود: این دو نسل با یکدیگر، تفاوت‌های چشمگیری دارند. به نحوی که به شدت در زمینه حساسیت‌ها، علایق و تمایلات شان با یکدیگر متفاوتند. برای نمونه، در نسل بومیان دیجیتال، زندگی توام با تنوع طلبی دارای ارزش است، بدین معنا که این نسل تنوع طلب، لذت طلب و زندگی توام با هیجان را دوست دارد و به آزادی توجه ویژه‌ای دارد، در حالی که درنسل غیربومیان دیجیتال، ارزش و اهمیت به خانواده، احترام به بزرگترها، افتخار به هویت ملی و صداقت بسیار با اهمیت است. دکتر الستی افزود: نسل بومیان دیجیتال، علاقه زیادی به زیبایی تن و اندام خود دارد و برایش، ورزش و زندگی سالم بسیار بااهمیت است. درحالی که برای نسل «غیربومیان دیجیتال» یا همان نسل قبل، قناعت داشتن و رضایت از عملکرد خود یا راضی بودن دارای اهمیت است. در نمونه‌ای دیگر، نسل جدید به شدت دغدغه حفظ محیط زیست را دارد، اما نسل قدیم به کار و شغل اهمیت می‌دهد. وی در ادامه بیان کرد: این نسل، بیشتر جهان گرا و آن نسل به دنبال پاداش معنوی و احترام به سنت هاست. در بیانی دیگر، الگوی نسل جدید، سلبریتی‌ها و شخصیت‌ها هستند، اما نسل قدیم از پدرها و اقوام درجه اول خود الگوبرداری می‌کند. این نسل به زندگی با دوستان بهای زیادی می‌دهد، در حالی که نسل قدیم برای زندگی با خانواده ارزش زیادی قائل است. این نسل کمتر به ازدواج تمایل نشان می‌دهد، در حالی که نسل قدیم بیشتر به این مسأله توجه می‌کرد. این جامعه شناس گفت: با این همه تفاوتی که میان نسل جدید و قدیم وجود دارد، ایجاب می‌کند که اگر کسی می‌خواهد برای نسل جدید برنامه ریزی کند و با آنها ارتباط برقرار کند. قطعاً باید در برنامه‌های فرهنگی، تربیتی و آموزشی که برای نسل قبل وجود داشت، تجدیدنظر کند. این در حالیست که ما آنقدر انعطاف و سازگاری نداریم که بتوانیم خود را با تغییرات نسل جدید همراه کنیم. انتهای پیام
مسئولیت صحت محتوای اخبار بر عهده خبرگزاری منبع و منتشر کننده آن است و خبروان صرفا این خبر را بازنشر داده است.
اخبار مشابه

خط های خبری

پربازدیدترین اخبار

مهمترین اخبار