۰۶:۴۷
دسته: فرهنگی
کد خبر: 17678070
شاگردان، بخوبی استادیش را پاس داشتند
شاگردان، بخوبی استادیش را پاس داشتند
آنان که با استاد دکتر احمدی درسی گذرانده‌اند، می‌دانند او تنها یک آموزگار که از اقتدار علمی برخوردار باشد نبود؛ بلکه انسانی دلسوز، مهربان، همدل و روراست بود که در غم، شادی و رنج شاگردانش و بلکه همه مردم سهیم می‌شد، با آنان نزدیک‌دلانه سخن می‌گفت و آنان را همراهی می‌کرد.
به اشتراک بگذارید:
ایران آنلاین /گروه اندیشه: مرگ هر کدام از افراد جامعه برای آن جامعه یک چالش است و اگر آن فرد از سرمایه اجتماعی بیشتری برخوردار باشد، این چالش بزرگ‌تر هم می‌شود. درگذشتِ حجت‌الاسلام دکتر احمد احمدی که فیلسوف، فقیه، مترجم، استاد و در یک کلمه انسان وارسته و فرهیخته‌ای بود، برای ما و بویژه برای جامعه علمی ما یک چالش بزرگ است که «لا یسدها شئٌ.» در میان کسانی که افتخار دوستی و همکاری با استاد دکتر احمدی را داشته‌اند، احتمالاً من کمترین شایستگی را دارم که روایتگر فضایل ایشان باشم؛ اما به پاس زمان کوتاه ولی عمیقاً تأثیرگذاری که با ایشان همکاری داشته‌ام، پسندیده دیدم که نکوداشت خود را در شمایل این یادداشت کوتاه منتشر کنم. استاد بودن و استادی کردن «استاد بودن» و «استادی کردن» و «آموختن» معنای ثابتی ندارد. ما این معنا را از طریق کسانی در ذهن خود برمی‌سازیم که برای ما در نقش معلم ظاهر شده‌اند و بر سرِ راه‌مان قرار گرفته‌اند. گاه گرم و شیرین و ناب و گاه سرد و تلخ و گَس. شاید دانش‌آموخته‌گان ما هر دو را تجربه کرده باشند؛ ولی آنان که با استاد دکتر احمدی درسی گذرانده‌اند، می‌دانند او تنها یک آموزگار که از اقتدار علمی برخوردار باشد نبود؛ بلکه انسانی دلسوز، مهربان، همدل و روراست بود که در غم، شادی و رنج شاگردانش و بلکه همه مردم سهیم می‌شد، با آنان نزدیک‌دلانه سخن می‌گفت و آنان را همراهی می‌کرد. استادی که لحظه به لحظه آموخت و آموزاند و با مرگش نیز به شاگرانش یاد داد که یک انسان می‌تواند یک عمر با بندگی و خلوص زندگی کند، از پیچ‌ها و لغزشگاه‌های خطرناک بگذرد، طوفان‌های زیادی را پشت سر گذارد و در عین حال، هیچ لحظه تاریکی را در تمام طول زندگی خود بجا نگذارد. روزی که او بر دوش شاگردانش رو به ابدیت می‌رفت، اقتدار و شکوه اخلاقی‌اش به همه آموخت که می‌توان متعهدانه تا دم فرجامین برای تعالی علم و فرهنگ کوشید. او مسئولیت‌های زیادی را تجربه کرده بود، از نمایندگی مجلس گرفته تا عضویت در شورای انقلاب فرهنگی، اما هیچ وقت «استاد» بودنش را فراموش نمی‌کرد؛ همیشه استاد بود و استادی می‌کرد حتی وقتی در پشت میز ریاست «سمت» با معاونانش سخن می‌گفت. او به شاگردانش حُرمت می‌گذاشت؛ از آنان به نیکی یاد می‌کرد و بارها ما را به افرادی ارجاع می‌داد و می‌گفت: «او شاگرد خوب من بوده، اگر بتواند کارتان را راه می‌اندازد.» حضور قدرشناسانه شاگردان استاد در مراسم خاکسپاری‌اش نشان داد که شاگردان نیز استاد خود را فراموش نکرده بودند و استادی‌اش را پاس داشتند. مهربان و دستگیر تجربه نشان داده است که علم «آنِ» ما را نمی‌سازد، بلکه آنی که هستیم را «آن‌تر» می‌کند. خصلت‌های ما با دانشی که می‌آموزیم دَرهم شده و نمایان‌تر می‌شوند. دکتر احمدی با آن مقامِ درخورِ ستایشی که در فقه و فلسفه داشتند و با آن مرتبه علمی که در حوزه و دانشگاه داشتند، همچنان یک انسان شریف و مهربان بودند که فروتنی و اخلاق از او نمایان بود. هر کس، مردم خونگرم، صادق، روراست و مهربان ملایر را می‌شناخت با یک گفت‌وگوی کوتاه با دکتر احمدی درمی‌یافت تمام آن خصلت‌ها در استاد ما موجود است و دانش او و کرسی علم‌آموزی‌اش و نیز مسئولیت‌های فراوانش نتوانسته است صفات انسانی او را فرو کاهد. او در پرتو تسلطی که به دانش‌های حوزوی و دانشگاهی داشت، این ویژگی‌ها را برجسته‌تر کرده بود. من بارها اشک او را دیدم وقتی از غم کسی سخن می‌گفت، بارها دیدم وقتی از ظلمی که به کسی رفته است سخن می‌راند، بر پای خود می‌کوبید، می‌دیدم که وقتی از ناخوش‌جانی کسی خبردار می‌شد، بی‌تابی سراغش می‌آمد. برای همکارانش چقدر پدری می‌کرد، از خطایشان به نیت ترمیم، چشم می‌پوشید، ظاهر و باطنش یکی بود و اینها همه نشانه‌های آن طبیعت پاکی است که او از روستازادگی و ملایری بودنش ارث برده بود. دفتر ایشان نه تنها محل رجوع همکاران و شاگردان، که همواره گروه‌های مختلفی از جامعه و همشهری‌ها برای دادخواهی و کمک به ایشان رجوع می‌کردند. دغدغه‌های دینی در میان هم‌کسوتان ما، هستند افرادی که نتوانند طلبگی‌شان را با مسئولیت‌های سیاسی اجتماعی یا دانشگاهی بودن‌شان هم‌راستا کنند و در نهایت دست به انتخاب می‌زنند و گاه یادشان می‌رود طلبه‌اند و مسئولیت تبلیغ دین دارند. دکتر احمدی با اینکه سال‌ها مرتبه استاد تمامی دانشگاه تهران را داشت و نیز مسئولیت‌های سیاسی اجتماعی زیادی را پذیرفته بود، ولی همچنان دغدغه‌های حوزوی و طلبگی داشت. کتاب‌های علوم انسانی را با دقت می‌خواند که مبادا از انتشار آنان مشکلی عقیدتی ایجاد شود. برخی پروژه‌ها را با همین نیت دنبال می‌کرد. چشم‌های اشکبار او یادم نمی‌رود وقتی می‌گفت: «این کتاب را برای فلان‌جا تهیه کنید، شاید کمکی باشد به دین مردم.» یا می‌گفت «شاید خدمتی باشد به دین» . یک بار از ایشان پرسیدم از ارسال کتاب به کشورهای مختلف انگیزه درآمدزایی برای سازمان دارید؟ پاسخ دادند: نه! می‌خواهیم کار طلبگی‌مان را بکنیم. همین که بخوانند کافی است. کلمات کلیدی دکتر احمد احمدی چهلمین روز درگذشت دکتر احمد احمدی دکتر مهراب صادق نیا
مسئولیت صحت محتوای اخبار بر عهده خبرگزاری منبع و منتشر کننده آن است و خبروان صرفا این خبر را بازنشر داده است.
اخبار مشابه

خط های خبری

پربازدیدترین اخبار

مهمترین اخبار