۱۰:۴۲
منبع: جماران
دسته: اجتماعی
کد خبر: 17735651
درد بی پناهی
درد بی پناهی
به اشتراک بگذارید:
پانزدهم اردیبهشت 91 بود که دانش آموزان شین آبادی در یک روز شوم، گرفتار آتش شدند. کسی فریاد آنها را نشنید و به کام آتش فرو رفتند. هنوز هم آنچنان که باید باشد کسی صدای این دانش آموزان را نمی‌شنود. شش سال از آن حادثه‌ی دردناک میگذرد و دانش‌آموزان شین آبادی هنوز درگیر تبعات آتش سوزی مدرسه شان هستند. مدرسه‌ای که اگر تنها کمی مورد توجه قرار میگرفت و تجهیز میشد، این کودکان معصوم سلامتی و زیبایی خود را از دست نمیدادند. گفتند بخاری مدرسه مشکل داشته و این حادثه را رقم زده است. درباره‌ی این که چرا باید این بخاری غیرایمن در این مدرسه استفاده شود و چرا تجهیزات گرمایشی دیگری جز بخاری برای آنها تعبیه نشده حرفهای زیادی گفته شده است. در این گزارش تجمع دیروز دانش آموزان شین آبادی مقابل ریاست جمهوری مورد توجه قرار گرفته است. توفیقی نداشته حاصل نشدحسین احمدی‌نیا وکیل مدافع این دانش آموزان در خصوص تجمع آنها مقابل ریاست جمهوری به ایسنا گفت: «این دختران برای پیگیری درمان خود و احقاق حقوقشان و عدم دریافت پاسخ از مسئوالن این کار را کرده‌اند. آنها یک هفته در تهران منتظر ملاقات با وزرای آموزش و پرورش و بهداشت هستند، اما توفیقی نداشته‌اند و در نهایت مجبور به این کار شده‌اند.» عدم پاسخگویی مسئولانزمانی که برای این دختران حادثه‌ی آتش سوزی اتفاق افتاد، همه تقصیر را گردن یکدیگر انداختند و کسی مسئولیت آن را به عهده نگرفت. حتی وزیر آموزش و پرورش وقت در 17 آذر 91، در پاسخ به سوال مهر مبنی بر اینکه بعضی نمایندگان مجلس درخواست استعفای وزیر آموزش و پرورش را دارند گفت: «شما چی؟ شما را برکنار کنیم یا نه اگر به موقع خبر میدادید مواظب مدرسه شین آباد پیرانشهر باشید این اتفاق روی نمی‌داد.» اما عدم پاسخگویی مسئولان در این رابطه تنها مربوط به روزهای پس از آتش‌سوزی و چرایی وقوع آن نمیشود. بلکه هنوز هم با گذشت مدت‌های زیادی از آن فاجعه، دانش‌آموزان شین‌آبادی درگیر عدم پاسخگویی و عدم مسئولیت‌پذیری مسئولان هستند. به ما قول دادندآفتاب یزد در این باره با پدر یکی از این دانش‌آموزان به گفت‌وگو پرداخت. پدر سیما شادکام میگوید: «قرار بر این بود که ما یک پیشنهاد به وزارت بهداشت و درمان دهیم که بر اساس آن تجهیزات پزشکی یک بیمارستان را افزایش دهند، در این صورت نه ما و نه بقیه بچه‌های ایران زمین مجبور نمیشویم برای درمان سوختگی به خارج از ایران برویم. ما از روز شنبه به تهران آمده‌ایم. اما کسی حاضر نیست جواب ما را بدهد. اول به وزارت بهداشت رفتیم و بعد به وزارت آموزش و پرورش مراجعه کردیم، ولی هیچ جوابی از هیچ کدام نگرفتیم. به همین دلیل به سمت ریاست جمهوری رفتیم و تا ساعاتی از عصر جلو ریاست جمهوری منتظر ماندیم. وزیر بهداشت در 13 اسفند 97، قول داد که بچه‌های ما را برای درمان به خارج بفرستد، ولی هنوز هیچ اتفاقی نیفتاده است. وضعیت بچه‌های ما به گونه‌ای است که تنها راه درمان آنها رفتن به خارج یا تجهیز یک بیمارستان خصوصی است.» هیچ خبری از کمک نشدشادکام در ادامه می‌افزاید: «تا به حال دولت هزینه‌های درمان بچه‌ها را تقبل کرده است. گفتند پول حدود یک سال را به بیمارستان دادند، در حالی که بعدا هیچ خبری از پول و کمک به پزشکان و بیمارستان نشده است. الان هم مسئولان مدام میگویند که عدم پرداخت پول را پیگیری خواهند کرد، ولی هیچ خبری نیست. اگر مطالبات ما امروز به نتیجه نرسد تا شب در تهران می‌مانیم و شنبه دوباره برای پیگیری مطالبات به ریاست‌جمهوری می‌آییم. آمدن ما به تهران بدون دردسر نیست، سختی زیادی دارد. 12 - 13 ساعت در راه هستیم، مشکلات خراب شدن ماشین را داریم. ما چیز زیادی نمی‌خواهیم، خواسته‌ی ما فقط درمان بچه‌هایمان است که به شکل درست انجام نمیشود. فرزندان ما نیاز به ترمیم مفصل و جراحی پلاستیکی دارند. الان شش ماه است که بچه‌های ما را جز در موارد معدود نگاه نکرده‌اند. میگویند توجه میکنیم ولی در عمل رها کرده‌اند. وقتی هم که اعتراض میکنیم، میگویند پزشک در مرخصی است.» از سر ناامیدی و بیپناهیسخت است کسی خودش را جای این دانش‌آموزان بگذارد. اما کافی است که مسئولان مربوطه تنها گوشهای از آلام و رنج‌های دانش‌آموزان شین‌آبادی را تصور و تجسم کنند، تا شاید بتوانند احساس مسئولیت بیشتری نسبت به این نوجوانان میهن داشته باشند. در سالهای اخیر دانش‌آموزان شین‌آبادی، خانواده‌های آنان و وکیلشان بارها لب به گلایه گشوده‌اند و خواهان رسیدگی بیشتر شده‌اند. حسین احمدی‌نیا در این باره به آفتاب یزد میگوید:» بچه‌ها دیروز ساعتها مقابل ریاست‌جمهوری تجمع کردند و حتی ناهارشان را کف خیابان خوردند. این بچه‌ها تنها سه چهار خواسته‌ی مشروع دارند. آنها خواسته‌ی تعیین وضعیت روند درمانشان هستند. آنها خواستار بررسی وضعیت اعزام به خارج از کشور هستند، قولی که به آنها داده شد ولی پیگیری نشد. همچنین این دانش‌آموزان خواستار احقاق حقوقشان از حیث مطالبه‌ی دیه و دیگر حقوقشان هستند. بحث تحصیل، درمان و به ویژه درمان روانی ابتدایی‌ترینخواست این بچه‌ها است. کسی رسیدگی به این بچه‌ها نکرده است. اگر دیروز این دانش‌آموزان به ریاست‌جمهوری رفتند، از سر ناامیدی و بی‌پناهی بوده است. وقتی کسی پاسخگو نیست چاره‌ای ندارند. الان حدود یک هفته است که این بچه‌ها به همراه خانواده‌هایشان در تهران مستقر هستند و نتوانسته‌اند هیچ کاری از پیش ببرند.» این موضوع پیگیری خواهد شدشهیندخت مولاوردی در این باره در گفت‌وگو با خبرگزاری فارس گفت: «مصوباتی برای حل مشکل این عزیزان بوده که باید ببینیم چرا پیگیری نشده است. قطعا این موضوع را پیگیری میکنم و تا جایی که میدانم مصوبات خوبی برای آنها بوده و خیالمان راحت بود که توانسته‌ایم مشکل آنها را حل کنیم اما حتما این موضوع پیگیری خواهد شد.» آتش‌سوزی از آن بلایایی است که هم در کوتاهمدت و هم در بلندمدت انسان را دچار آسیب‌های جسمی و روحی زیادی میکند. در مورد فرزندان شین‌آبادی، حجم این داغ گسترده‌تر است. درگیری آنها با این حادثه در سن کودکی بسیار بر آینده‌ی آنها تاثیرگذار است. امید که پیگیریهای این نوجوانان و وکیلشان، به نتایج مطلوب برسد و آنها بتوانند آینده‌ای با کمترین تاثیرات آتش‌سوزی را پیش روی خود ببینند. 46انتهای پیام
مسئولیت صحت محتوای اخبار بر عهده خبرگزاری منبع و منتشر کننده آن است و خبروان صرفا این خبر را بازنشر داده است.
اخبار مشابه

خط های خبری

پربازدیدترین اخبار

مهمترین اخبار