۲۰:۱۳
منبع: جماران
دسته: فرهنگی
کد خبر: 17745800
پیکار نوشتن
پیکار نوشتن
به اشتراک بگذارید:
در ادامه این مطلب آمده است: 1 «در آغاز کلمه بود» ایمان به نوشتن، ایمان به تعهد است، تعهد برای حرکت و خارج شدن از صف طولانی ایستاده ایستادگان است. کافکا می‌نویسد: «نوشتن بیرون پریدن از صف مردگان است» او می‌فهمد که نوشتن نوعی مبارزه برای زیستن است. ستیزی که ما را یاری می‌دهد تا از جرگه‌ی مردگان بیرون بیاییم و به جمع زندگان بپیوندیم. وقتی کاغذ سیاه می‌شود و هزاران کلمه زیر قلم عبور می‌کنند تنها می‌توان به تعهد برای حرکت فکر کرد. تعهدی که انسان به آزادی دارد. تعهدی که فردیت اغراق شده‌ی کنونی را به چالش می‌کشد، عصیان می‌کند، در مقابل بی‌حرکتی می‌ایستد و خواهان تغییر است. آیا نوشتن می‌تواند برای ما رهایی بیاورد؟ که نوشتن خود رهایی است. ایمان به حرکت است که ما را وا می‌دارد که بنویسیم، حضور داشته باشیم و به اندیشه‌ها شکل بدهیم. که شاملو می‌نویسد: «انسان دشواری وظیفه است» وظیفه است که بنیاد به پا خواستن است. ایستادن و نبرد کردن. و پشت قلم ایستادن خود انجام وظیفه است. وظیفه‌یی که روی دوش اساطیری انسان هزاران هزار سال است که حمل می‌شود. 2. وقتی از کنار کتابخانه می‌گذری و انبوه کتابها، با وقار و مرتب تو را مشایعت می‌کنند به نویسندگانی فکر کن که سالها پشت میز کار نشسته‌اند و در کار سامان دادن به کلمات بوده‌اند. در شکل دادن به اندیشه‌ها و ورز دادن به افکار، پر و بال دادن به رویاها و آرزوهای دور و درازی همچون عدالت، آزادی و صلح بوده‌اند. رویاها از دیرباز روی کاغذ می‌آمدند و با نوشتن به آنها هویت داده می‌شد. در لابلای کاغذها جان می‌گیرند و برای بقا تلاش می‌کنند. و نوشتن به اشتراک گذاشتن این آمال است. آمالی که از سرچشمه‌های میل به آزادی و عدالت می‌آیند و ققنوس وار بر فراز هر مکتب‌خانه‌یی می‌چرخند. 3. اما روزنامه نگاری و اتحاد جنوب. آن روزهای خوش که روزنامه‌نگاری کاری تازه‌جان بود و من تازه‌کار بودم، رویاهای بزرگ را تنها می‌شد از راه نوشتن دنبال کرد. ما جوانانی پرشور بودیم که می‌خواستیم همه‌چیز را تغییر بدهیم. می‌خواستیم رسم جدیدی بیاوریم. صدای ما بالاخره داشت شنیده می‌شد و ما دوست داشتیم بلندتر فریاد بزنیم. نوشتن حیای ویژه‌یی داشت و تعهد به تغییر و الزام به بهتر شدن اوضاع، فرض ذاتی کار ما بود. ما آزادی می‌خواستیم و حاضر بودیم هزینه بدهیم، بحث کنیم و وقت بگذاریم و بجنگیم اما بر روی صفحات کاغذ. ساعت‌ها برای تیترها فکر می‌کردیم و برای ستونهایمان ایده‌های نو می‌خواستیم. نشریات به دقت خوانده می‌شدند مانند کتاب‌های مقدس و روزنامه‌نگاری برای ما تعهد به استقلال بود. روزنامه‌نگاری تجربی را با اتحاد جنوب یاد گرفتم، در کنار دوستانی که همگی تنها میل به تلاش برای تغییر داشتند. رویای یک جامعه بهتر همه را وامی‌داشت تا کار کنند و بنویسند که نوشتن پیکاری بی‌امان است. 7212/6045انتهای پیام
مسئولیت صحت محتوای اخبار بر عهده خبرگزاری منبع و منتشر کننده آن است و خبروان صرفا این خبر را بازنشر داده است.
اخبار مشابه

خط های خبری

پربازدیدترین اخبار

مهمترین اخبار