۱۳:۲۹
منبع: ایرنا
دسته: استان ها-فرهنگی-اجتماعی
کد خبر: 18283055
کابوس بازی
کابوس بازی
سنندج - ایرنا - بچه‌ها در محل همیشگی زیر سایه درخت گردو جمع می‌شوند، می‌دوند و صدای خنده شان فضای روستا را پر می‌کند، ناگهان صدای مهیبی بر هلهله آنها غلبه می‌کند لحظاتی بعد آتش، دود و هفت کودک بر زمین افتاده و.. آری این نتیجه انفجار مین‌های بجا مانده از دوران دفاع مقدس است.
به اشتراک بگذارید:
به گزارش خبرنگار ایرنا، 13، 14 ساله به نظر می‌رسد دورتر از کودکان، کنار دیواری نشسته و پاهایش را دراز کرده، علاقه‌ای به اینکه با همسالان خود باشد و بازی کند، ندارد. حسرت در چشمانش موج می‌زند و با نگاهی عمیق محوطه بازی را می‌نگرد، نزدیک می‌روم می‌بینم پایش بر اثر انفجار مین در همین مکان آسیب دیده است پس اگر هم بخواهد نمی‌تواند همپای کودکان دیگر بدود، بازی کند و بخندد. خانه شان کنار روستا و در شیب تپه مجاور قرار دارد، جایی که آب باران هر بار مین‌ها را بیشتر به فضای زندگی شان نزدیک می‌کند، برای رسیدن به خانه که کمی بالاتر از آن تابلوی خطر انفجار مین هم نصب شده باید مسیر ناهموار را با چند پیچ و خم آن، با این پای آسیب دیده، طی کند. بعد از اینکه خانه را نشان داد با هم به محل بازی کودکان روستای نشکاش بر گشتیم آنجایی که او از نزدیک شدن به آن هراس دارد و ترجیح می‌دهد در نقطه دیگری پرسه بزندو تنها باشد. کودکانی که در حادثه انفجار مین بجای مانده از دوران دفاع مقدس در 26 مهرماه سال 92 عضویی از بدن خود را از دست داده‌اند، کمی جست و گریز کودکانه شان کم شده و همچون رزمندگان دفاع مقدس در بدن خود جای زخمی و یا قطع عضوی به یادگار دارند که همیشه همراه آن است و یاد روز حادثه را برایشان تداعی می‌کند. گشین کریمی در این حادثه از ناحیه مچ پای راست به پایین آسیب دیده و قطع شده و اینک از عضو مصنوعی استفاده می‌کند، او می‌گوید: هنوز نمی‌توانم از کنار محل بازی براحتی بگذرم، چون مرا یاد آن روز حادثه، درد، دود، آتش و خون می‌اندازد. گشین که انفجار مین نتوانسته بر قلب مهربانش تاثیر بگذارد، اضافه می‌کند: هزینه‌های مربوط به ساخت پای مصنوعی را فردی که خود سازنده پرتز بود تقبل کرد و خانواده‌ام هزینه‌ای برای این منظور نپرداخت. وی با بیان اینکه پاهایم برخی وقت‌ها درد می‌کند، گفت: بعد از حادثه بیشتر از یک ماه پاهایم را بسته و با ویلچر جابجا می‌شدم که دلیلش را نمی‌دانستم تا اینکه یکی از اعضای فامیل به سئوال‌های زیادم جواب داد تازه فهمیدم بخشی از پایم را از دست داده و باید تا آخر عمر این نقص را با خود داشته باشم. مادر گشین هم با اشاره به اینکه چند بار برای پاکسازی محیط روستا از مین‌های بجا مانده از دوران جنگ تحمیلی آمدند اما هنوز هم مین وجود دارد، افزود: به همین خاطر نمی‌توانیم زیاد از روستا فاصله بگیریم. وی در مورد روز حادثه می‌گوید: با صدای بلندی از خانه خارج شدم و دیدم دود و آتشی به هوا برخاسته و بچه‌ها هر کدام به سمتی افتاده‌اند. رابعه رخش بهار که زمان تعریف حادثه با وجود گذشت چند سال باز هم اشک در چشمانش نقش می‌بندد، می‌افزاید: دهیار روستا زودتر از ما به آنجا رسید و دخترم را که پایش بشدت آسیب دیده بود در آغوش گرفت. کودکان روستای نشکاش که در سال 92 با مین آسیب دیدند این روزها به زندگی عادی خود ادامه می‌دهند اما گذشت نزدیک به پنج سال هنوز نتوانسته خاطره تلخ آن روز را از ذهنشان دور کند و حتی از محل بازی خود می‌ترسند. شدت انفجار به حدی بود که درخت گردو از آن روز به بعد دیگر رشد نکرد و ثمری نداد و پیکر بی جانش، همچون تابلویی یادآور و نشان دهنده درد و رنجی از آن حادثه دردناک است. کودکان با پیدا کردن یک مین در نزدیکی روستا فکر می‌کردند اسباب بازی جدیدی یافته‌اند اما نمی‌دانستند این دریچه‌ای است برای اینکه طعم دردناک سال‌ها جنگ را به آنها بچشاند. امروز دیدن کودکانی در روستا که هنوز هم مشغول بازی اند کمی فضا و حس من به عنوان بازدید کننده را بهتر می‌کند تا دریابم روح زندگی و حس شادی کودکانه با وجود ترس مین در این روستا نمرده است. من که صدای انفجار مین را نشنیده و آثار دردآور آن را ندیده یا حس نکرده‌ام امروز از اینکه خود را در میان روستایی می‌بینم که مین به نزدیکترین خانه‌های آن هم رسیده کمی حس ترس در برم می‌گیرد. غلبه روستاییان بر این حس و زدن به دل کوه برای انجام کارهای روزانه ستودنی است البته در قبال این دل پر جرات، آسیب هایی هم دیده‌اند. 26 مهر سال 92 کودکان روستای نشکاش وقتی با یک مین بجا مانده از زمان جنگ بازی می‌کردند که ناگهان منفجر می‌شود و هفت نفر از آنها زخمی می‌شوند که از این تعداد، 2 کودک دچار قطع عضو شدند. هنوز هم آثار ترکش مین بر بدن بعضی از این کودکان مانده و 2 نفر شان با نقص عضو روزگار کودکی و نوجوانی را سپری می‌کنند، کودکانی که خیلی بهتر از بزرگسالان خاطرات بد را پشت سر می‌گذارند هنوز نتوانسته‌اند این حادثه را فراموش کنند. این کودکان در سال 93 توسط خیرین به بیمارستانی در تهران منتقل و تحت درمان قرار گرفتند، برای گشین که مچ پای راستش و آلا یک چشم خود را از دست داد بودند پرونده جانبازی تشکیل شد اما به آنها گفته شد تا به سن قانونی نرسند امکان دریافت حقوق و کمک‌های بنیاد شهید را ندارند. این حادثه موجب شد دقت و حساسیت اهالی روستا افزایش یابد اما همیشه نمی‌توان کودکان را کنترل کرد و هر لحظه ممکن است با کمی فاصله گرفتن از روستا نزدیک مین هایی شوند که بوسیله آب باران به محل زندگی شان نزدیک و نزدیک‌تر شده است. حتی اگر با احتیاط بتوان از حادثه‌ای که در کمین است برای انسان‌ها تا حدود زیادی کاست اما حیوانات روستا که برای اهالی حیاتی و مهم است هم در معرض خطرند و همین یک ماه پیش بود که یکی از این حیوانات روی مین رفت. وقتی نگاهم به گشین می‌افتد و می‌بینم هر لحظه که پایش را بر زمین می‌گذارد به دلیل دردی که دارد مجبور است آن را بلند کند زجری که مکشد را کمی می‌فهمم. چندی پیش 2 بولدزر برای پاکسازی مین هایی که این روزها دیگر به خانه‌های روستا نزدیک شده‌اند به نشکاش آمدند و با ایجاد موانعی در شیب تپه‌های کنار روستا تلاش کردند تا از پایین آمدن مین‌ها بوسیله آب باران جلوگیری کنند اما اهالی می‌گویند هنوز کارشان به اتمام نرسیده بود که با تهدید گروهک معاند و ضد انقلاب کار را تعطیل کردند. گویا اقبال این مردم محاصره شدن با مین‌های دوران جنگ است و با اینکه وحشت و ترس جنگ سال هاست از کشور رخت بربسته اما اهالی روستای نشکاش هنوز طعم کامل و لذت امنیت را خوب نچشیده و همیشه سایه‌ای از جنگ یا حمله تروریستی گروهک‌ها بر سر شان سایه دارد. 6108/9102
مسئولیت صحت محتوای اخبار بر عهده خبرگزاری منبع و منتشر کننده آن است و خبروان صرفا این خبر را بازنشر داده است.
اخبار مشابه

خط های خبری

پربازدیدترین اخبار

مهمترین اخبار