۱۵:۲۶
منبع: شفاف
دسته: فرهنگی
کد خبر: 18336082
ملائکه‌ی عالم امر
ملائکه‌ی عالم امر
حضرت در فراز نهم دعای سوم صحیفه سجادیه از ملائکه مادی و عالم ماده خارج می‌شود و توجهش را به فرشتگانعوالم بالاتر معطوف می‌کند.
به اشتراک بگذارید:
حضرت عرضه می‌دارد: «و السفره الکرام البرره، و الحفظه الکرام الکاتبین، و ملک الموت و أعوانه، و منکر و نکیر و رومان فتان القبور، و الطائفین بالبیت المعمور، و مالک و الخزنه و رضوان و سدنه الجنان = خدایا، بر آن دسته از فرستادگان از ملائکه که دارای کرامت و نیکویی بوده و نیز نویسندگان کرام که هرگز اشتباه نمی‌کنند، و ملک الموت و دستیاران او، و دو فرشته سؤال کننده در قبر، و فرشته‌ای به نام «رومان» که قبور را می‌شکافد، و آنان که در بیت المعمور طواف می‌کنند و آنان که مالک دوزخ و خازن‌های جهنم و رضوان و خدمتگزاران در بهشت هستند درود فرست!» این دسته از ملائکه، برخلاف ملائکه دسته‌ی قبل که با امور مادی نظیر درخت و گیاهان و باران و برف و سیل و رعد و برق سر و کار داشتند، با جنبه‌های معنوی انسان و با جنبه‌های مجرد ما و عالم کار دارند. «دسته‌ی دیگر ملائکه، واسطه هایی هستند که نازل می‌گردند و به همراه خود چیز هایی دارند که جملگی به صلاح و مصلحت مردم است. اینان در ماموریت‌های خود حامل هدایا، نعمتها و برکات بسیارند و هر رفت و آمد و آنان، پیامد‌های نیکی از عافیت و سلامتی را بدنبال دارد» . کلا هر خیری که به ما نازل می‌شود توسط ملائکه نازل می‌شود. فیوضات عالم امر به مقدار معین، به عالم ماده می‌رسدعالم برزخ و عالم مثال هم به اندازه‌های ریاضی مشخصی به دنیا فیض می‌رسانند. در جلسه‌ی گذشته عرض کردیم که خداوند تبارک و تعالی این عالم را ریاضی خلق کرده و عالمی است که با قدر و اندازه سر و کار دارد. عالم بالاتر از عالم ماده که عالم ملکوت و اداره کننده‌ی این عالم است نیز عالم ریاضی است و تقدیرات و فیض خودش را به اندازه‌های مختلفی به دنیا میدهد. برای درک بهتر این مطلب، از قاعده نسبت استفاده می‌کنیم. وقتی جنین در رحم مادر رشد می‌کند، به تناسب دنیا شکل می‌گیرد. جنین برای رشد، نمی‌تواند هر نوع دریافتی از رحم داشته باشد. باید مواد خاص و آن هم به شیوه‌ی خاص دریافت کند که هم ایجاد شود و هم تکثیر شود و هم به شکل موجودی که ما برای دنیا نیاز داریم در بیاید. کمالات زیادی در دنیا هست، اما آنچه را که به رحم می‌دهد، با ریاضیات ویژه و تقسیم بندی ویژه به رحم می‌دهد و جنین هم فقط همانها را دریافت می‌کند؛ چیز‌های دیگر را دریافت نمی‌کند. تا نطفه کم کم تبدیل به علقه بشود؛ علقه تبدیل به مضغه شود و بعد کم کم بیاید بالاتر و کامل شود و بعد روح را دریافت کند. رابطه رحم دنیا و برزخ هم همین طور است. مثل رابطه‌ی رحم مادر با دنیاست. کل کمالات در دنیا هست. مقداری و جزئی از آن، به طور مشخص و با اندازه‌های معین به نطفه داده می‌شود. به اندازه‌ای که آن نطفه ظرفیت دریافت دارد و برایش خوب است. برای همین کسی که دو قلو یا سه قلو یا پنج قلو … باردار باشد، می‌بینید که به هر کدام از آن جنین‌ها به فیض جداگانه‌ای می‌رسد. اینطور نیست که آن فیض اگر مثلا دومی و سومی و چهارمی در رحم نبودند، به اولی می‌رسید. اولی به اندازه‌ی خودش دریافت کرده، دومی هم به اندازه‌ی خودش. عالم برزخ به اندازه نیازی که در عالم ماده وجود دارد، فَیَضان می‌کند و فیض خودش را به دنیا می‌دهد. اما همه‌ی فیض نیست. چون دنیا مثل رحم، ظرفیت دریافت همه کمالات و بزرگی‌ها و اندازه‌ها و قدرتهای دنیایی را ندارد. پس اصل و خزانه در برزخ است. می‌فرماید: «وَإِنْ مِنْ شَیْءٍ إِلَّا عِنْدَنَا خَزَائِنُهُ وَمَا نُنَزِّلُهُ إِلَّا بِقَدَرٍ مَعْلُومٍ [1] = و هیچ چیز نیست مگر آنکه گنجینه‌های آن نزد ماست و ما آن را جز به اندازه‌ای معین فرو نمی‌فرستیم» . یعنی شما دست روی هر چیزی بگذارید، خزانه‌های آن، نزد خداوند است و آن را به اندازه معین نازل می‌کند. همانطور که در دنیا به اندازه‌های معین شده به رحم و به جنین داده می‌شود تا جنین بتواند شکل بگیرد و متولد شود، عالم برزخ و عالم مثال هم به اندازه‌های ریاضی مشخصی به دنیا فیض می‌رسانند. یعنی محاسبات ریاضی باید انجام شود تا مجردات از برزخ در عالم ماده بیایند؛ و یا تبدیل به ماده شوند؛ یا این که حضور مجردی داشته باشند و اداره کننده باشند. همه این امور به وسیله فرشتگان یا «مدبرات امر» صورت می‌گیرد. اینجا که صحبت از نزول می‌کند، می‌گوید به همراه خود، هر خیری را می‌آورند. از عالم مثال، هر خیر و کمالی که قرار است بیاید، توسط فرشتگان می‌آید. قرآن از فرشتگان با صفت کرامت یاد می‌کنداز آنجا که این دسته از فرشتگان معصوم و بدون خطا و مطیع محض حضرت خداوندی هستند، صفت «برره» که جمع «بر» است، به آنها اطلاق گردیده؛ یعنی اینان از کرامت و فضیلت و نیکی بسیاری برخوردارند. چنانچه در قرآن کریم نیز، صفت «کرام برره» در مورد آنها آمده: «فِی صُحُفٍ مُکَرَّمَةٍ؛ مَرْفُوعَةٍ مُطَهَّرَةٍ؛ بِأَیْدِی سَفَرَةٍ؛ کِرَامٍ بَرَرَةٍ [2] = در صحیفه هایی ارجمند؛ والا و پاک‌شده؛ به دست فرشتگانی؛ ارجمند و نیکوکار» . دسته‌ی دیگر از این فرشتگان، کاتبان اعمال آدمیان می‌باشند که تمامی افعال و رفتار آنان را محفوظ می‌دارند. آنان در قیامت متنی را به دست افراد می‌دهند تا قرائت کنند. متنی که آنچنان با دقت نگاشته شده که خود انسان تعجب می‌کند و می‌گوید: «یَا وَیْلَتَنَا مَالِ هَذَا الْکِتَابِ لَا یُغَادِرُ صَغِیرَةً وَلَا کَبِیرَةً إِلَّا أَحْصَاهَا وَوَجَدُوا مَا عَمِلُوا حَاضِرًا [3] = ای وای بر ما؛ این چه نامه‌ای است که هیچ [کار] کوچک و بزرگی را فرو نگذاشته جز اینکه همه را به حساب آورده است؟ و آنچه را انجام داده‌اند حاضر یابند» . یعنی کوچکترین چیزی که به ذهن آدم خطور می‌کند، حتی خوابهای آدمها، ممکن است شما خوابی که دیده‌اید و یادتان نباشد، اما تمام خوابها تصویرش در روح هست و آثار خود را در روح می‌گذارند. هیچ چیز نیست که ثبت نشود. خاطرات، سوء ظنها و ظنهایی که به سوء تبدیل نشده‌اند؛ گمانهای خوب، گمانهای بد، هر چه که شما فکر کنید، در نفس ضبط و ثبت می‌شود و به هیچ وجه تا قیامت و بعد از قیامت از صحیفه نفس نابود نمی‌شود. ما از نظر شخصیتی، مجموعه‌ای از گذشته‌ی خودمان هستیم. ما همه‌ی آن چیزی که از طریق حواس پنج گانه اعم از خوبیها و بدیها، فکر‌های خوب، فکر‌های بد، هر چه که دریافت کرده‌ایم هستیم. «وَوَجَدُوا مَا عَمِلُوا حَاضِرًا [4] = و آنچه را انجام داده‌اند حاضر یابند» . یعنی گزارش عمل را نمی‌بینند، بلکه خود عمل را می‌بینند. اعمال انسان در آنجا ظهور و تجسم پیدا می‌کند. «در آیه کریمه‌ی دیگری می‌خوانیم: وَإِنَّ عَلَیْکُمْ لَحَافِظِینَ؛ کِرَامًا کَاتِبِینَ [5] = و قطعا بر شما نگهبانانی [گماشته شده] اند؛ [فرشتگان] بزرگواری که نویسندگان [اعمال شما] هستند» . در سوره‌ی ق آیه 18 می‌فرماید: «إِذْ یَتَلَقَّی الْمُتَلَقِّیَانِ عَنِ الْیَمِینِ وَعَنِ الشِّمَالِ قَعِیدٌ= آنگاه که دو [فرشته] دریافت کننده از راست و از چپ مراقب نشسته‌اند» . یکی از فواید همراهی ملائکه با انسان، استواری بر طاعت خدا استامام صادق (علیه السلام) فرمود: «استعبد هم الله بذلک و جعلهم مشهوداً علی خلقه لیکون العباد لملازمتهم ایاهم اشد علی طاعه الله مواظبه و عن معصیته اشد انقباضاً= خداوند ایشان را بنده خود گرفت و ایشان را در خور ذکر برای خلق خودش قرار داد، تا آن که بندگان به واسطه‌ی همراهی ایشان بر اطاعت خداوند، محکم‌تر باشند و بر معصیت و نافرمانی خداوند، بیشتر خود را بگیرند» . «اشد انقباضاً» یعنی در کنار فرشتگان زود خودشان را جمع و جور می‌کنند. یعنی دست و پایشان را جمع می‌کنند. حال انسان این طور است که وقتی می‌بیند یک نفر کنار او هست، دست و پایش را جمع می‌کند و مرتکب گناه نمی‌شود. معمولا ما گناه را زمانی که در خلوت هستیم، انجام می‌دهیم. اما اگر کسی در کنارمان حضور داشه باشد، گناه نمی‌کنیم. در جمع که آدم گناه نمی‌کند. خدا می‌گوید من فرشته‌ها را فرستادم که برای شما جمع و خلوت نباشد تا همیشه بتوانید این حال «انقباض» را داشته باشید. پس در همه جا حواستان باشد که ملائکه هست و باید خودت را جمع کنی. اصطلاح «دست و پایت را جمع کن» در زبان فارسی به همین معنی است، یعنی خودت را منقبض کن. وقتی دو فرشته همراه انسان باشند و انسان حضور آنها را درک کند، از یک نشاط و قدرت بیشتری برخوردار است. در بحث مهرورزی و بحث اطاعت راجع به روح جمعی، قبلا صحبت کردیم که گاهی انسان کسل است، ولی وقتی در جمع هست، دارای روح جمعی می‌شود. زیرا روح دیگران در او اثر می‌گذارد و قدرت پیدا می‌یابد. اگر انسان بداند که هر وقت می‌خواهد نماز بخواند، فرشته‌ها همراهش هستند، دقت دیگری در نمازش ایجاد می‌شود. اصلا مؤمن وقتی می‌خواهد نماز بخواند، باید بداند که فرشته‌ها به او اقتداء می‌کنند. این همان روایت معصوم علیه السلام است که می‌فرماید: اگر اقامه را بگویی و بعد نماز بخوانی، یک صف از فرشته‌ها به تو اقتدا می‌کنند. اما اگر اذان را هم بگویی، دو صف از فرشتگان به تو اقتدا می‌کنند. خدا رحمت کند میرزا جواد آقا را می‌گفت: صبحها که از خواب بلند می‌شوید، به فرشته هایی که همراه تان هستند سلام بدهید. وقت اذان صبح دو فرشته می‌آید و اذان مغرب آنها می‌روند و دو فرشته دیگر می‌آید. انسان اگر تمرین کند، فرشته‌ها در خیلی جا‌ها کمکش می‌کنند و در تنهایی‌ها بخصوص خیلی برای انسان کمک هستند. ما چون ادراک ضعیفی از فرشته داریم، خیلی وقتها می‌گوییم: «شانسی این طوری شد؛ تصادفی این طوری شد. غافل از این که ما در واقع «شانس و تصادف» در عالم نداریم. ملائکه‌ای به نام «نکیر و منکر» و «بشیر و مبشر» در عالم قبر می‌آینداما «نکیر و منکر» دو ملکند که از منکرات، یعنی شناخته نشده‌ها سوال می‌کنند؛ اما برای مومنین «بشیر و مبشر» مامور می‌شوند. در دعای رجبیه آمده که «ارعینی مبشراً و بشیراً و اعوذ بک من منکر و نکیر [6] = به چشمان من مبشر و بشیر را نشان بده! و پناه می‌برم به تو از نکیر و منکر!» . اینکه بالای سر انسان بشیر و مبشر بیایند یا نکیر و منکر، به نوع رفتار و زندگی هر کس در دنیا بستگی دارد. ملائکه‌ای به نام «رومان» و «فتان القبور» و اما «رومان» که از روم مشتق شده و به معنی قصد و طلب است؛ او میت را دنبال می‌کند. «فتان القبور» نیز، به معنی آزمایش کننده‌ی قبور است. مثلا دیده‌اید گربه یا حیوانی وقتی که می‌خواهد گوشت یا چیز دیگری بخورد، اول بو می‌کشد، اگر خوب نباشد، آن را کنار می‌گذارد. «فتان القبور» بو می‌کشند، روح را بو می‌کنند. یعنی آدمها را با بو کشیدن، ارزیابی می‌کنند. فتان از فتنه است، فتنه یعنی آزمایش کردن. فرشته هایی که اسمشان «فتان القبور» است، قبر‌ها را بو می‌کشند که ببینند اینها که در قبرها هستند، چه کاره هستند؟ بوی خدا می‌دهند یا نه؟ بوی بهشت می‌دهند یا بوی جهنم و گناه و کفر و شرک می‌دهند؟ با این وضع، خوب است که انسان دائما خودش را بو کند و به نوعی به فرموده معصوم علیه السلام عمل کند که فرمود: «حاسبوا قبل ان تحاسبوا= قبل از این که شما را محاسبه کنند، خود را محاسبه کنید» . زیرا خداوند تبارک و تعالی به ما ابزار‌های زیادی در دنیا مرحمت فرموده که به وسیله‌ی آنها دائما خودمان را بو کنیم و ببینیم از ما چه بویی می‌آید؟ فرشتگانی هستند که «بیت المعمور» را طواف می‌کنندحضرت از فرشتگان خاصی نام برده‌اند که آنها طواف کننده‌ی بیت المعمور هستند. بیت المعمور خانه ایست که به محاذات کعبه در آسمان بالا، همانطور که حاجیان در زمین دور کعبه طواف می‌کنند، آنها هم در آسمان‌های بالا طواف می‌کنند. «مالک» و «رضوان» به ترتیب اسم فرشته‌ی نگهبان جهنم و بهشت استحضرت فرشته‌ی جهنم و بهشت را معرفی نموده و در نهایت به جملگی آنان درود و سلام نثار فرموده است. در انتها باید بگوییم که نامگذاری هر یک از ملائکه به اسماء خاص، نکته‌ای دارد که مجالی بیش از این را می‌طلبد تا توضیح دهیم. نکته این است که اسم گذاری ملائکه‌ها به نوع ارتباط، کارکرد و ماموریتی که آنها دارند؛ مربوط است. فرشتگانی که به انسان خوش آمد می‌گویندحضرت در فراز دهم عرضه می‌دارد: «و الذین لا یعصون الله ما أمرهم و یفعلون ما یؤمرون و الذین یقولون سلام علیکم بما صبرتم فنعم عقبی الدار و الزبانیه الذین اذا قیل لهم خذوه فغلوه ثم الجحیم صلوه ابتدروه سراعاً و لم ینظروه = و نیز درود بفرست بر آن دسته از فرشتگان که هرگز فرمان تو را معصیت نکرده و آنچه را فرمان دهی به جای آورند! و آن فرشتگان که بر واردین به بهشت سلام و تهنیت می‌گویند که این خانه‌ای جالب و دلنشین است و بر آن فرشتگان جهنم که هرگاه به آن‌ها گفته شود تبهکاران را اخذ کن و آنان را به زنجیر بکش و بطرف جهنم جذب کن، به سرعت عمل می‌نمایند و آنان را مهلت نمی‌دهند» . عده‌ای از فرشته‌ها کار شان خوش آمد گویی است. آنها دم در بهشت می‌ایستند و به مومنینی که وارد می‌شوند، سلام می‌کنندو می‌گویند: «سَلَامٌ عَلَیْکُمْ بِمَا صَبَرْتُمْ فَنِعْمَ عُقْبَی الدَّارِ [7] = درود بر شما به [پاداش] آنچه صبر کردید، راستی چه نیکوست فرجام آن سرای» . یعنی شما با صبرتان به بهشت می‌رسید. انسانی که اهل صبر نیست و بی حوصله و تنبل است، سر از جهنم در می‌آورد. بیشتر جهنمی‌ها، آدمهای خوبی هستند، ولی اینها در دنیا خیلی تنبل و بی حوصله بودند، یعنی هر وقت به عبادت، کار خیر، آماده شدن برای برزخ، واجبات الهی و …. دعوت شان می‌کردی، حال نداشتند و همیشه بی حال، کسل و بی حوصله بودند. آدم بدی هم نبودند و نیت بدی هم نداشتند که بخواهند شری برسانند. یعنی ممکن است کسی آدم بی آزاری هم باشد، ولی پست همت باشد و زرنگ و عاقل نباشد و همین موجب جهنمی شدنش بشود. رسول خدا فرمود: بیشتر ناله‌های جهنمی‌ها بخاطر «تسویف» است. تسویف یعنی امروز و فردا کردن. چقدر تلخ است که آدم، آدم بدی هم نباشد، قصد و غرض بدی هم نداشته باشد، دشمنی با خدا هم نکند؛ بلکه فقط بخاطر تنبلی و بیحوصلگی وظایفش را عقب بیاندازد و بالآخره انجام ندهد تا سر از جهنم در بیاورد. یک دلیل این که فرشته‌ها به بهشتی‌ها سلام می‌کنند، بخاطر صبر و حوصله داشتن در اطاعت خدا، در برخورد با معصیت و در برخورد با بلا‌ها و مصیبتها است؛ چرا که دراین گونه موارد، بی صبری و بی طاقتی نمی‌کردند. نوع فرشته‌های عذاب، متناسب با شخصیت هر کس در دنیا هستندهر کس در دنیا اخلاقش هر طور باشد، حتی اگر جهنمی هم بشود، نوع فرشته هایی که برای عذاب او و اجرای امر الهی برای عذاب او تعیین می‌شوند، متناسب با شخصیت دنیایی جهنمی‌ها هستند. خداوند برای هر آدمی فرشته‌های متناسب با شخصیت آن آدم را تعیین می‌کند. یک دسته از فرشتگان با شدت و سختی عمل می‌کنند که حضرت نام آنها را می‌گوید: «الزبانیه» . این اسمی است که در قرآن هم آمده و می‌فرماید: «سَنَدْعُ الزَّبَانِیَةَ = بزودی آتشبانان را فرا می‌خوانیم» . دیده‌اید پادشاهی وقتی می‌خواهد یک نفر را گردن بزند، می‌گوید: جلاد! وقتی جلاد می‌آید و آدم او را می‌بیند، جا در جا ممکن است از ترس بمیرد. وقتی که آدم شمشیرش و قیافه و هیبتش را می‌ببیند، در جا سنگ کوپ می‌کند. «سَنَدْعُ الزَّبَانِیَةَ» فرشته هایی هستند که خود خدا می‌گوید آنها خیلی بد دهن، بد اخلاق، وحشتناک و بی حوصله هستند. یعنی جرات نداری همراه شان حرف بزنی. حرف بزنی کتک را خوردی. خود خداوند تبارک و تعالی می‌گوید: اینها «شداد غلاظ» هستند. یعنی خیلی شدید و غلیظ اند. مامور‌های ساواک را دیده‌اید؟ گاهی تلویزیون نشان می‌دهد که با سیلی و چک و لگد و فحش و تحقیر رفتار می‌کنند. «و الزبانیه الذین اذا قیل لهم خذوه فغلوه ثم الجحیم صلوه ابتدروه سراعاً و لم ینظروه» . یعنی این فرشته‌ها کسانی هستند که وقتی به آنها گفته شود: «خذوه فغلوه ثم الجحیم صلوه = او را بگیرید و زنجیرش کنید سپس، بکشیدش و ببرید سمت جهنم» . اینها به سرعت عمل می‌کنند و مهلت نمی‌دهند. «و لم ینظروه» یعنی، مهلت نمی‌دهند. اما بعضی از فرشته‌ها هستند که خیلی مهربانند و وقتی خداوند به آنها می‌گوید اینها را به جهنم ببرید، وقتی هُلت می‌دهند که تو را ببرند و می‌بینند که تو نمی‌خواهی بروی، با خشونت و کتک نمی‌برند. وقتی می‌بینند تو نمی‌روی، این فرشته‌ها دیگر تو را هل نمی‌دهند، بلکه می‌ایستند و صبر می‌کنند. آدمهایی که در دنیا اهل عفو و بخشش و گذشت و عذر پذیرفتن و چشم پوشی و ندید گرفتن بدی‌ها هستند، فرشته هایی هم که سراغ شان می‌آیند، این طوری اند. فرشته‌های مهربانی هستند. حتی اگر آنها را به جهنم ببرند، با مهربانی رفتار می‌کنند. وقتی می‌بینند که این جهنمی‌ها با خدا می‌خواهند حرف بزنند، صبر می‌کنند و کا ر را شل می‌کنند و می‌گذارند تا اینها حرفشان را با خدا بزنند و یک طوری دل خدا را به دست بیاورند. اما عده‌ای از این فرشته‌ها هم با سرعت عمل می‌کنند و مهلت نمی‌دهند. اصلاً اجازه نمی‌دهند طرف برگردد و حرف بزند. چون این شخص در دنیا نسبت به بندگان خدا آدم خیلی خشن و شقی و بدبختی بوده. یعنی آدمهای بی تحمل، آدمهای بی صبر، آدمهای بی ظرفیت، آدمهای بی گنجایش، آدمهایی که در دنیا زود رنج بودند و زود جوش می‌آوردند و زود داد می‌زدند و زود عقاب می‌کردند و دیگران را مسخره و تحقیر می‌کردند، زود جریمه می‌کردند و همه‌ی برخورد‌های شان فوری و با عجله بوده، می‌فرمایند فرشته هایی خدا نصیب شان می‌کند که این فرشته‌ها مثل خودشان عمل می‌کنند و به کسی مهلت نمی‌دهند. فرشتگان نور محض هستند و در عمل تخلف ندارندفرشتگان چنانچه مکرر گفته شد، موجوداتی هستند که قابلیت تکلیف پذیری ندارند. زیرا وجود آنها ثابت است و نورانی محض بوده و نسبت به تکلیف غیر قابل تخلف می‌باشند. یعنی وقتی کاری به آنها گفته شد که آن کار را بکن، می‌کند و تخلفی هم ندارد و آنچنان که خلق شده، در همان خط ویژه‌ای که برای دستور خالق در آن گمارده شده ثابت می‌ماند» . برای همین امیرالمومنین (علیه السلام) در نهج البلاغه فرمود: بعضی از آنان ساجد هستند، اما رکوع ندارند. اصلا ساجد خلق شده‌اند و بعضی در رکوع هستند و سجده نمی‌کنند. رنج و ریاضت انسان در طاعت، مقام انسان را از ملائکه برتر می‌کندفرشته‌ها که موجودات نورانی هستند، اگر چه در ذات خود، کمال و معرفت محض هستند؛ ولی هیچ گونه رنجی در تحصیل و پیدایش آن کمال نداشته‌اند. بلکه خدای متعال آنان را بدانگونه که هستند آفریده است. بنابراین هیچ گاه همانند انسانی که مقامات خود را در اثر رنج و زحمت و ریاضت عبادت به دست آورده است، نخواهند بود. از این رو یک انسان صالح کامل، مقامش از این فرشته‌ها عالی‌تر است. فرشتگان به انسانهایی که از خود وارسته‌اند و وارد عالم مثال شده و در قیامت پس از طی مراحل حساب، وارد بهشت شده‌اند، به استقبال آنها رفته و تهنیت می‌گویند و عرض می‌کنند: سلام ابدی بر شما و از آن شما که در دنیا صبر کردید و در اطاعت و دوری از معصیت از خود شکیبایی نشان دادید. پس خانه‌ای که برای خود و عاقبت کار آماده کرده‌اید بسیار پاک و پاکیزه است. در قرآن کریم سوره رعد آیه 24 می‌فرماید: «و الملائکة یدخلون علیهم من کل باب سلام علیکم بما صبرتم فنعم عقبی الدار= و فرشتگانی از هر دری از بهشت بر بهشتیان وارد می‌شوند و می‌گویند سلام بر شما بخاطر آن که صبر کردید و سرای بهشتی نیکویی دارید» . این صحنه زیبایی است، وقتی بهشتی‌ها وارد کاخ‌های شان می‌شوند فرشتگان از آنها استقبال می‌کنند. گفته شده، بعضی از کاخ‌های بهشت، هزار در دارد. این آیه می‌گوید از تمام این در‌ها فرشته‌ها به داخل بهشت می‌آیند و به مؤمن با همین جمله‌ی «سلام علیکم بما صبرتم» تبریک می‌گویند. پس صبر خیلی مهم است. صبر کلام فرشته هاست. صبر اسم گیاهی فوق العاده تلخ است، برای همین به آن صبر می‌گویند. میوه‌ای در یمن است، اسمش صبّار است. پوست این میوه تیغ‌های بلند و وحشتناکی دارد که هر کسی به راحتی نمی‌تواند آن را باز کند و بخورد. ولی بومی‌های آنجا به راحتی آن را باز می‌کردند تا به میوه‌ی خوشمزه‌ای داشت برسند. انسان‌های صبّار کسانی هستند که به تلخی‌ها تن می‌دهند و در تلخی‌ها شاکر خدا هستند و به خاطر تلخی‌های زندگی، با خداوند درگیر و از خدا ناامید نمی‌شوند. اینها که اهل صبرند، و در مریضی، بدهکاری، مصیبت، طاعت خدا و مشکلات و … صبر دارند، مشمول این شعر می‌شوند. «ای خوش آن روز کز این منزل ویران بروم راحت جان طلبم صحبت جانان طلبمو مولوی می‌گوید: آزمودم از هزاران بار پیش بی تو من شیرین نبینم عیش خویشبر امید وصل تو مردن خوش است تلخی هجر تو فوق آتش استبر عکس، عده دیگری در قیامت، با شعله‌های جهنم از آنان استقبال می‌کنند و به صورت دست و پا بسته در کام آن فرو می‌روند و کمترین مهلتی به آنان داده نخواهد شد. این آیه در خصوص آنهاست: «خذوه فغلوه ثم الجحیم صلوه = بگیرید و زنجیرش کنید و در کام جهنمش در اندازید» . و به راستی، این دو گونه عاقبت را باید به خوبی دید و در مورد آن فکر کرد و زندگی را به سادگی و بی گناه گذراند و نسبت به این آینده بسیار خطرناک بی تفاوت نبود؛ آینده‌ای که هرگز امکان فرار از آن برای احدی از بشریت میسر نخواهد بود» . فرشتگان- بهشت و جهنم [1] - سوره حجر/21. [2] - سوره عبس/13-16. [3] - سوره کهف/49. [4] - همان. ل 117 [5] - سوره انفطار/10-11. [6] - دعاهای هر روز ماه رجب، مفاتیح الجنان، ج 183 و 184. [7] - سوره رعد/24.استاد محمد شجاعی
مسئولیت صحت محتوای اخبار بر عهده خبرگزاری منبع و منتشر کننده آن است و خبروان صرفا این خبر را بازنشر داده است.
اخبار مشابه

خط های خبری

پربازدیدترین اخبار

مهمترین اخبار