۱۷:۱۵
دسته: اقتصادی
کد خبر: 19080149
خود این لباس زیباست، نشان آدمیت
خود این لباس زیباست، نشان آدمیت
تولید پوشاک بومی، به نوعی سرمایه گذاری برای حفظ ارزشهای انسانی است.
به اشتراک بگذارید:
به گزارش خبرگزاری صدا و سیما هر چند که نخستین کارخانه نخ ریسی کشور در سال 1288 در تبریز، تأسیس شده است امّا از قافله نوسازی تجهیزات و ماشین آلات پیشرفته نساجی و واردات فن آوری به کشور، عقب مانده‌ایم. در این میان با وجود کارخانه‌های نساجی مثل اطلس پود و برق لامع در این استان بررسی‌های اجمالی نشان می‌دهد که ما صنعتی به نام پوشاک نداریم. نبود برندسازی در تولید پوشاک کارخانجات نساجی شهرهای اصفهان، یزد و کاشان، تولید کننده برترین نشان‌های ایرانی در زمینه پارچه هستند و در زمینه تولید پرده توری، پرده پارچه رومیزی، روتختی، نخ پلی استر، فوم و رومبلی و حوله، پتو که بیشتر کارهای تزیینی محسوب می‌شوند، توفیقاتی داشتند امّا در تولید پارچه مرغوب برای پوشاک و کالاهای پرمصرف نساجی، برندسازی نشده است. از طرفی هم بقای صنعت نساجی، وابسته به پوشاک است؛ صنایع نساجی، همچون قطاری است که از واگن‌های پشم ریسی، الیاف ریسی، نخ ریسی، پارچه بافی تشکیل می‌شود و لوکوموتیوش هم، پوشاک تولیدی است که اگر تولید شود، بقیه واگن‌ها را با خود، خواهد کشید، وگرنه صنعت نساجی از هم می‌پاشد. بلایی که امروز صنعت نساجی کشور به آن دچار و ورشکسته و لنگانی شده است چون قطار نساجی ایران منسجم و به هم پیوسته نیست که محصولش، پوشاک مدرن باشد. در کشور ما، صادرات محصولات نساجی، بیشتر از صادرات پوشاک است؛ طبق آمار سال 1393، ترکیب صادرات نساجی و پوشاک کشور، به ترتیب 94 درصد در برابر 6 درصد بوده است و این یعنی تولیدکننده‌ای قوی نیستیم و بیشتر مواد اوّلیه و خام صنایع نساجی مثل، پشم، الیاف، نخ و در مواردی هم انواع پارچه، پتو، حوله و فرش ماشینی را صادر می‌کنیم امادرباره صادرات پوشاک حرفی برای گفتن نداریم. غیرصنعتی بودن تولید پوشاک در کشور هم اکنون، بیش از 9 هزار و 818 واحد صنعتی با اخذ پروانه بهره برداری از وزارت صنعت، معدن و تجارت در صنایع نساجی و پوشاک کشور، فعالیت می‌کنند که 280 هزار شغل صنعتی (12 درصد اشتغال صنعت کشور) را در بر دارد. بر اساس سرشماری نفوس و مسکن مرکز آمار در سال 1395، شاغلان در بخش نساجی، پوشاک و چرم کشور، 647 هزار نفر است که شامل واحدهای صنعتی مذکور و واحدهای کوچک و صنفی است. طبق اظهار مسئولان دولتی، 70 درصد پوشاک کشور در داخل، تولید می‌شود که 85 درصد آن صنفی و بومی و 15 درصد صنعتی است و بقیه از طریق وارادات و قاچاق، تأمین می‌شود. اگر این آمار 70 درصدی تولید پوشاک، درست باشد - که با واقعیت‌های ویترین مغازه‌ها، همخوانی ندارد بیانگر غیرصنعتی بودن پوشاک تولیدی در کشور است. لباس بومی، نشان آدمیت قرن‌ها پیش سعدی شیرین سخن با زبان حکمت گفته بود: «تن آدمی شریف است به جان آدمیت؛ نه همین لباس زیباست نشان آدمیت» و لباس را نشان آدمیت نمی‌دانست؛ هر چند که این سخن والا از منظر حکمت و مفهوم شناسی در تقبیح فخرفروشی است، امّا از منظر روان شناسی و فرهنگی، امروز درست به نظر نمی‌رسد. چرا که همین لباس تن ما انسان‌ها، معرّف شخصیت و هویّت ماست و برهنگی فرهنگی غرب با همین لباس زیبا، فرهنگ شرق را درمی¬نوردد. لباس در دنیای امروز، بخشی از فرهنگ ملّت¬ها و کشورها شده است و اگر ملّت و کشوری، لباس خود را ندوزد، به ناچار، لباس خیّاطان بیگانه را بر تن خواهد کرد و اندازه، رنگ، نوع و مد و فرهنگ دیگران را، نشان آدمیت خود قرار خواهد داد! شاید سعدی، اگر امروز در میان ما بود، شعرش را چنین اصلاح می‌کرد «تن آدمی شریف است به جان آدمیت؛ خود این لباس بومی است نشان آدمیت» . واقعیت آن است که ما امروز، لباس کشورهایی را می‌پوشیم که بر تن فرهنگ ما، یا گشادند و یا تنگ! چون از قافله مد و لباس، عقب مانده‌ایم و بازارهای داخلی خود را به تولیدکنندگان چینی و ترکیه‌ای سپرده‌ایم! 10 کشور برتر صادرکننده نساجی، پوشاک و کفش جهان به ترتیب چین، ایتالیا، آلمان، هند، آمریکا، ترکیه، بنگلادش، ویتنام، بلژیک و فرانسه هستند و در این بین، حمایت از تولید بومی لباس، می‌تواند اشتغالزایی و کج سلیقگی و گاه برهنگی در حوزه پوشاک کشور را درمان کند. اقتصاد مقاومتی در تولید لباس از فرزند آیت الله مرعشی نجفی، نقل است که: «پدرش هیچ وقت لباس خارجی به تن نمی‌کرد و از خیّاط می‌خواست که با پارچههای تولید داخل برایش لباس بدوزد. آن موقع در ایران، دکمه تولید نمی‌شد و خیّاط از دکمه خارجی استفاده کرده بود، اما این عالم از وی، خواسته بودند که با قیطان، برای لباسش دکمه درست کند» . اقتصاد مقاومتی، اقدامی تاکتیکی نیست بلکه ایجاد یک نگاه و نگرش اصولی است که توجه به آن، وابستگی را از بین می‌برد و این نگاه، باید از مسئولان و سیاست گذاران آغاز شود تا به افکارعمومی راه یابد. اقتصاد نساجی و پوشاک در ایران زمین از قدیم بر پایه خودکفایی استوار بود و هر کسی، گلیم زیر پا، کفش، جوراب، لباس و سایر مایحتاج اصلی اش را به دست خود، تهیه و تأمین می‌کرد. در این میان با گذر زمان و رشد سریع تکنولوژی، نتوانستیم مثل نیاکانمان، تولیدکننده بومی باشیم؛ چون از فناوری روز دنیا، عقب مانده‌ایم و به ناچار، خریدار کالاهای خارجی شدیم. هر چند که غیرت ایرانی، خرید ایرانی را باور دارد، امّا کالای ایرانی هم باید در بازار، خودنمایی کند و وجودش را اثبات کند؛ در پوشاک، کمبود داریم. توسعه فن آوری نیاز اساسی صنعت نساجی بر اساس سند چشم انداز جمهوری اسلامی ایران که جایگاه نخست اقتصادی، علمی و فناوری را در منطقه ترسیم کرده است و نظر به قدمت، نقش بالای اشتغال زایی مستقیم و غیرمستقیم صنعتی، ارزش افزوده بالا و توان بالقوه و بالفعل صادراتی، چشم انداز صنعت نساجی و پوشاک در افق سال 1404 به شرح ذیل ترسیم می‌شود: «دستیابی به جایگاه سوّم صنعت نساجی در منطقه و رسیدن به رتبه پنجاهم جهان با تکیه بر رقابت پذیری، نوسازی و سرمایه گذاری همراه با توسعه فناوری و ارتقای بهره وری عوامل تولید» . صنایع نساجی به سایر صنایع از توان اشتغال زایی بالایی برخوردارند. چون صنعت پوشاک، جزو اقتصادهای پیشران است و برای تولید آن، قطاری از محصولات (پشم، پنبه، نخ، رنگرزی، پارچه، طراحی)، باید به حرکت درآید و گوناگونی محصولات تولیدی (انواع پوشاک کودکانه، زنانه، مردانه) هم بر گستردگی اشتغال زایی آن می‌افزاید. تولید پوشاک، می‌تواند صنایع پتروشیمی کشور را هم به تحرّک وادارد؛ چون مواد اوّلیه پوشاک صنعتی، بیشتر از صنایع پتروشیمی تشکیل می‌شود و در تولید طبیعی هم برای رونق کشت پنبه، تولید پشم، ابریشم و نوغانداری تأثیرگذار است. دانش بنیان کردن صنایع نساجی و پوشاک کشور و پیوندش با علم، تنها راه توسعه علمی و اصولی این حوزه در رقابت با پیشرفت‌های روز دنیاست. کافی است که کسی، حلقه‌های دانش بنیان نساجی را در خوشه یا شهرکی، گرد هم بیاورد و به هم، مرتبط کند چون صنایع نساجی کشور، اغلب غیرعلمی و جزیره‌ای عمل می‌کنند و هنوز، پشتوانه و اتاق فکر متّحد و منسجمی ندارند تا هم افزایی کنند. برندسازی، فرایندی زمان بر و نیازمند دانش فنی و تکنولوژی روز دنیاست؛ هنوز در پوشاک، برندسازی نکرده‌ایم. نبود تحصیلات دانشگاهی اغلب تولیدکنندگان و استفاده نکردن از طراحی‌های هنری و نو و کم توجهی به خلّاقیت، مد و نوآوری در تولیدات، بازاریابی را با مشکل روبرو می‌کند. خرید لباس، تابعی از تنوّع و زیبایی است که در ذات ما انسان هاست و هر ماه و هر سال، باید به فکر نوآوری بود تا در رقابت با رنگ‌ها و طرح‌های نو، عقب نمانیم. تولید پوشاک بومی، بر اساس تحقیق محوری صنعت پوشاک در دنیا، رابطه مستقیم و تنگاتنگی با روانشاسی پیدا کرده است و با سوار شدن بر مرکب مدسازی، تولیدات جدیدش را به فروش می‌رساند در این دنیای اقتصاد، باید نوآور بود؛ تکرار، ضعف بزرگ صنایع است. در دنیایی که به حق یا ناحق، بستن یا نبستن یک دکمه کت، طرح، رنگ و دوخت لباس جزوی از معناشناسی دیپلماسی سیاستمدارانش شده است، باید ما هم، تولید خود را اصلاح کنیم و لباس را با توجه به جزئیاتش (تحقیق محوری)، تولید کنیم وگرنه، همین لباس زیبای چین، ترکیه و غرب را خواهیم پوشید و آن را نشان آدمیت و فرهنگ خود، قرار خواهیم داد! لباسی که مدنیت بعد از هزاران سال بر تن بشر کرد تا اجتماعی زندگی کند و حریم خصوصی و اجتماعی هر فردی با آن تعریف شود، لیبرالیسم بعد از رنسانس به یک باره از تن در آورد و برهنگی را رواج داد. لباس، مرز بین زندگی جنگلی و مدنی را شکل می‌دهد تا انسانیت، معنی پیدا کند که برهنگی غربی، آن را مخدوش کرد. پس، سرمایه گذاری برای تولید لباس مناسب بومی در کشور برای حفظ ارزشهای انسانی و افزایش توان اقتصادی است.
مسئولیت صحت محتوای اخبار بر عهده خبرگزاری منبع و منتشر کننده آن است و خبروان صرفا این خبر را بازنشر داده است.
اخبار مشابه

خط های خبری

پربازدیدترین اخبار

مهمترین اخبار