۱۰:۳۵
منبع: جام‌جم
دسته: فرهنگی
کد خبر: 19086872
هر مکتبی تا پایش سینه زن نباشد، تا پایش گریه نباشد، حفظ نمی‌شود
هر مکتبی تا پایش سینه زن نباشد، تا پایش گریه نباشد، حفظ نمی‌شود
سوگواری برای سیدالشهدا علیه السلام از دیرباز ریشه در باورهای اعتقادی مردم ایران داشته است. با گذشت زمان و روی کار آمدن حکومت‌های مختلف در ایران بروز میزان ارادت مردم ایران به اهل بیت و بخصوص سید و سالار شهیدان شرایط مختلفی را تجربه کرده است. بعضی حکومت‌ها همچون آل بویه راه را برای فعالیت فعالین مذهبی شیعه هموار نموده و برخی دیگر چون حکومت پهلوی موانع زیادی را برای تبلور استعدادهای این افراد بوجود آورده‌اند.
به اشتراک بگذارید:
به گزارش جام جم آنلاین، پس از انقلاب اختلافاتی بین بعضی از خواص بر سر سوگواری برای امام حسین علیه السلام بوجود آمد که در نهایت با صحبت‌های امام پایان یافت که در این متن بطور اختصار به آن می‌پردازیم: با پیروزی انقلاب شکوهمند اسلامی ایران در بهمن 1357 تحولات فراوانی در عرصه ایران اسلامی و نیز در عرصه جهانی رقم خورد. انقلاب اسلامی ایران توانست معادلات جهانی را تا حدود زیادی به هم زند و نقشه‌های مستکبران را در جهان نقش بر آب سازد. در داخل کشور نیز، انقلاب اسلامی دگرگونی‌های بسیاری را پدید آورد و توانست کشور را با سرعت کم نظیری به پیشرفت برساند؛ این تحولات و پیشرفت‌ها در عرصه فرهنگی و مذهبی صدها برابر بود. از رهگذر این تحولات، مقوله هایی چون سوگواری، مرثیه خوانی و منقبت خوانی و محافل مذهبی نیز تحولات فراوانی را شاهد بود. جوانان انقلابی که سال‌ها در انتظار برپایی حکومت اسلامی و تحقق آرمان‌های آن بودند. اکنون با شور زائدالوصفی تغییرات را دنبال می‌کردند و خواستار نوآوری‌های انقلابی بودند. در این میان، عده‌ای پیروزی انقلاب اسلامی را پایان روضه خوانی و مرثیه سرایی انگاشته بودند و معتقد بودند دوران سوگواری گذشته است. آنان سوگواری و مرثیه خوانی را سلاح مبارزه می‌دانستند تا در دوران خفقان ستمشاهی، چراغ نهضت خاموش نشود و معتقد بودند با پایان عصر طاغوت، دیگر نیازی به این سلاح نیست. از سوی دیگر عده‌ای با عینک روشنفکری به موضوع می‌نگریستند و معتقد بودند مردم در طی مبارزات خود از روضه خوانی‌ها و اشک ریزی‌ها گذشتند و به حماسه‌ها و حضورهای غرورآور رسیدند. در باور اینان، با پیروزی انقلاب باید از حماسه‌ها گفت و لحظات پرشور را رقم زد. آنها می‌گفتند به جای منبرهای سنتی باید میتینگ‌ها و همایش‌های بررسی ابعاد عاشورا را برگزار کرد و … چنین بود که اختلافات فراوانی میان طرفداران مرثیه سرایی و روضه خوانی و مخالفان آن بروز کرد. اختلافات تا آن حد بود که در سال 1358 و در آستانه ماه مبارک رمضان، مرحوم محمدتقی فلسفی – واعظ شهیر – به همراه عده فراوانی از واعظان برای کسب تکلیف به محضر امام خمینی رفتند. در این دیدار مرحوم فلسفی از القائات بعضی در نفی روضه خوانی و ذکر مصیبت سخن گفت و از امام درباره تکلیف مبلغان در ماه رمضان پرسش کرد. امام در آن دیدار به شدت از نفی روضه خوانی و اشک ریزی در مصائب معصومین (ع) انتقاد کردند و بر حفظ عزاداری سنتی و استمرار آن تأکید کردند، ضمن آنکه رمز استمرار اسلام را همان یاد کرد عاشورا و ذکر مصیبت خوانی دانستند. برخی از بیانات ایشان که فصل الخطاب این مباحث بود به این شرح است: «آقایان روحانیون و خصوص اهل منبر، خطبا این‌ها سخن گوی اسلام هستند. اگر حکومتی سخن گو می‌خواهد، سخن گوی اسلام آقایان خطبا هستند. … سیدالشهدا به داد اسلام رسید. سیدالشهدا اسلام را نجات داد. روضه سیدالشهدا برای حفظ مکتب سیدالشهدا است. کسانی که می‌گویند روضه سیدالشهدا را نخوانید، اصلاً نمی‌فهمند مکتب سیدالشهدا چه بوده و نمی‌دانندیعنی چه. نمی‌دانند این گریه‌ها و روضه‌ها این مکتب را حفظ کرده. الان هزار و چهارصد سال است که با این منبرها، با این روضه‌ها و با این [ذکر] مصیبت‌ها و با این سینه زنی‌ها ما را حفظ کرده‌اند. و تا حالا اسلام را آورده‌اند. این عده از جوان هایی که البته این طور نیست که سوء نیت داشته باشند، خیال می‌کنند که ما باید حرف روز بزنیم، حرف سیدالشهدا حرف روز است. همیشه حرف روز است. اصلاً حرف روز را سیدالشهدا آورده است و به دست ما داده. سیدالشهدا و مکتبش را این گریه‌ها و این [ذکر] مصیبت‌ها و داد و قال‌ها حفظ کرده است. اگر فقط آدم مقدسی بود و توی اتاق خانه می‌نشست و هی برای خودش زیارت عاشورا می‌خواند و تسبیح می‌گرداند، چیزی باقی نمی‌ماند. هر مکتبی هیاهو می‌خواهد. هر مکتبی تا پایش سینه زن نباشد، تا پایش گریه نباشد، تا پایش توی سر و سینه زدن نباشد، حفظ نمی‌شود. این‌ها اشتباه می‌کنند. بچه‌اند این‌ها. نمی‌دانند که نقش روحانیت و نقش اهل منبر در اسلام چه هست. این نقش یک نقشی است که اسلام را همیشه زنده نگه داشته. این گریه‌ها زنده نگه داشته مکتب سیدالشهدا را. این ذکر مصیبت‌ها نگه داشته مکتب سیدالشهدا را …. اگر سیدالشهدا نبود، نهضت هم پیش نمی‌برد. سیدالشهدا همه جا هست. کل ارض کربلا، همه جا محضر سیدالشهدا است. همه منبرها محضر سیدالشهدا است. همه محراب‌ها از سیدالشهداست. اگر سیدالشهدا نبود یزید و پدرش و اعقابشان اسلام را منسی کرده بودند. اگر نسیان شده بود، یک رژیم طاغوتی در خارج منعکس شده بود. معاویه و یزید داشتند یک رژیم طاغوتی را تقویت می‌کردند و به جاهلیت برمی گرداندند. [آن وقت] اگر حالا من و تو هم بودیم، مسلم طاغوتی بودیم، نه مسلم امام حسین! امام حسین اسلام را نجات داد. ما برای آدمی که اسلام را نجات داده و رفته کشته شده، هی سکوت کنیم؟ ما هرروز باید گریه کنیم. ما هر روز باید برای حفظ این مکتب منبر برویم. ممکن است بعضی از آن‌ها سوءنیت داشته باشند. بعضی‌ها هم روی نقشه کار می‌کنند. همان طوری که زمان رضاخان بود. منتها او قدری نفهمی کرد و بعدها روی فهمیدگی جلوی همه منبرها را گرفت. نگذاشت کسی منبر برود. محراب‌ها را هم یک جور دیگری گرفت … رضاخان یک نقشه‌ای داشت … نقشه هم این بود که این قوه را بکوبند و این قدرت را از دست ما بگیرند. این قشرهای سیاسی نمی‌دانند این منبر و محراب چه خدمتی به این کشور کرده است.» به این ترتیب امام در همان ابتدای راه انقلاب اسلامی خط مشی نظام درقبال برپایی پرشور مراسمات مذهبی برای اهل بیت و بخصوص سیدالشهدا را برای همه مشخص کرد تا خط بطلانی بر اظهارات مخالفان آرمان‌های مذهب شیعه کشیده شود.
مسئولیت صحت محتوای اخبار بر عهده خبرگزاری منبع و منتشر کننده آن است و خبروان صرفا این خبر را بازنشر داده است.
اخبار مشابه

خط های خبری

پربازدیدترین اخبار

مهمترین اخبار