۱۴:۵۹
منبع: قدسنا
دسته: سیاسی
کد خبر: 19129898
آنچه از آقای روحانی انتظارمی‌رود در سازمان ملل بگوید؟
آنچه از آقای روحانی انتظارمی‌رود در سازمان ملل بگوید؟
«مهدی شکیبایی»
به اشتراک بگذارید:
آنچه می‌تواند این روزها یاریگر نماینده جمهوری اسلامی ایران در بزرگترین همایش جهانی سران کشورهای دنیا باشد تبیین اولویت‌های نظام سلطه است که تنظیم کننده اولویت‌های نظام جمهوری اسلامی ایران برای طرح در این مجمع خواهد بود. مهدی شکیبایی*: با این تیتر که «روحانی در سازمان ملل چه بگوید؟» روزنامه فرهیختگان در شماره امروز شنبه 31 شهریور به بررسی حضور پنجم رئیس جمهوری کشورمان در مجمع عمومی سازمان ملل پرداخته و از زبان چهار کارشناس دانشگاهی پیشنهاداتی را به حجت الاسلام روحانی ارائه کرده است. رامین مهمانپرست سخنگوی اسبق دستگاه سیاست خارجی، داود هرمیداس باوند کارشناس حقوق بین الملل، حسن بهشتی پور کارشناس روابط بین الملل و فواد ایزدی استاد دانشکده مطالعات جهان هر یک به فراخور حوزه ماموریت و کارشناسی خود پیشنهاداتی فنی به رئیس جمهوری ارائه کرده‌اند که جز فواد ایزدی بقیه تنها به موضوع برجام و آمادگی روحانی برای نحوه مقابله با رویکردهای دونالد ترامپ در این مجمع با این موضوع تمرکز کرده‌اند. هدف این وجیزه نقد یا بررسی پیشنهادات این عزیزان نیست هرچند در جای خود نیاز به نقد و بررسی دارد بلکه هدف یادآوری نکته‌ای بسیار ضروری و حیاتی است که در پیشنهادات این کارشناسان وکارشناسان دیگر در رسانه‌های مختلف یا گفته نشد و یا کمرنگ به آن اشاره شد. ضمن آنکه با توجه به زمان باقی مانده تا آغاز سخنرانی رئیس جمهوری اسلامی ایران در مجمع عمومی سازمان ملل اساسا بهتر است به ارائه راهکارها برای حفظ منافع ملت به جای نقد و بررسی پرداخته شود. آنچه می‌تواند این روزها یاریگر نماینده جمهوری اسلامی ایران در بزرگترین همایش جهانی سران کشورهای دنیا باشد تبیین اولویت‌های نظام سلطه است که تنظیم کننده اولویت‌های نظام جمهوری اسلامی ایران در این مجمع خواهد بود. به این معنا که محور سخنرانی رئیس جمهوری باید اولویت‌های نظام سلطه را افشا نماید نه اینکه بر اظهارات رسانه‌ای او قبل از نشست مجمع که اتفاقا برای فریب رقیبش تدارک دیده شده، تمرکز یابد. بدون شک اولویت ما و نظام سلطه در صحنه جهانی تفاوت‌های فاحشی دارد. اولویت نظام سلطه در شرایط کنونی کما فی السابق تامین امنیت رژیم اسراییل به عنوان پایگاه اصلی حضور نیروهای بیگانه در منطقه غرب آسیا از طریق مهار جمهوری اسلامی ایران و ممانعت از نفوذ گفتمان منطقه‌ای و جهانی انقلاب اسلامی ایران است. ازاین روست که ترامپ چه در دوران تبلیغات انتخاباتی و چه پس از پیروزی در انتخابات ریاست جمهوری آمریکا وعده داد که: قدس را به عنوان پایتخت ابدی اسراییل به رسمیت خواهد شناخت و برخلاف روسای جمهور قبلی این کشور سفارت خود را از تل اویو به قدس انتقال خواهد داد. توافق هسته‌ای بین المللی با ایران را پاره خواهد کرد و ایران را مجبور خواهد کرد توافق یکجانبه‌ای با امریکا منعقد کند که به زعم ترامپ دنیا (بخوانید اسراییل) خیالش برای همیشه از بابت امنیت و موجودیتش جمع باشد. براین اساس تامین امنیت اسراییل اولویت نخست کاخ سفید و اقدامات دیگر از جمله خروج از برجام در ذیل این اقدام تعریف شد. ترامپ بی درنگ پس از پیروزی در انتخابات جارید کوشنر داماد یهودی خود را به همراه تیمی از لابی صهیونیستی در آمریکا مامور تهیه و تدوین طرحی کرد که بتواند برای همیشه امنیت و موجودیت اسراییل را تضمین نماید. این طرح بعدها طرح معامله قرن (deal of the century) نام گرفت. «معامله قرن» به طرحی گفته می‌شود که از سوی ایالات متحده آمریکا در راستای روند سازش بین تشکیلات خودگردان فلسطین (نه همه فلسطینی‌ها) و اسرائیل و پایان دادن به بیش از 70 سال رویارویی فلسطین- رژیم اشغالگر قدس اجرا خواهد شد. این طرح که به معامله بزرگ قرن مشهور است در مقابل واگذاری امتیازاتی به رژیم اشغالگر قدس، با تشکیل یک کشور مستقل فلسطینی شامل نیمی از کرانه باختری، تمام نوار غزه و چند محله از بیت‌المقدس شرقی موافقت می‌کند و مقدمه‌ای است برای عادی سازی روابط اعراب و اسراییل. بر اساس این طرح شهر ابو دیس نیز به عنوان پایتخت فلسطین در نظر گرفته خواهد شد. ترامپ البته اجرای این طرح را تضمینی برای پیروزی خود در انتخابات دوره دوم ریاست جمهوری اش قرار داده تا بدینوسیله و با توجه به کاهش مقبولیتش نزد افکار عمومی آمریکا، لابی صهیونیستی را پشت سر خود داشته باشد. البته ماجراجویی علیه ایران نیز طی چهاردهه اخیر برای نامزدهای انتخابات ریاست جمهوری آمریکا آرایی جذب کرده است لیکن این آرا هرگز به اندازه تاثیری که لابی صهیونیستی در انتخاب ریاست جمهوری آمریکا دارد، نمی‌رسد. براین اساس در برابر چنین اولویتی ساده لوحانه است که ما حمله انحرافی ترامپ به توافق هسته‌ای با ایران (درپی خروج از برجام) را اولویت نخست او بدانیم و همه ظرفیت مجمع عمومی سازمان ملل برای ایران را جهت پاسخ گویی به این امر اختصاص دهیم. اقدام به چنین کاری بازی در زمینی است که آنها از هشت ماه پیش تهیه کرده‌اند و انتظار دارند ایران در این زمین برای آنها بازی کند. نه در شان جمهوری اسلامی ایران و نه در شان رئیس جمهوری ایران اسلامی است که به چنین طراحی نظام سلطه تن دهد. پس آقای دکتر روحانی چه باید بکند؟ برخلاف نظر کارشناسان روزنامه فرهیختگان، نویسنده این سطور معتقد است آقای روحانی بسان گذشته گفتمان ضد استعماری نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران را با محوریت قضیه مظلومیت ملت فلسطین به عنوان یک قضیه انسانی در صحن مجمع عمومی سازمان ملل نمایندگی کند و اولویت خود در سخنرانی قرار دهد. نویسنده البته مخالفتی با طرح موضوع برجام و نقض قوانین بین المللی از سوی آمریکا در این توافق ندارد بلکه بر اولویت‌های سخنرانی اقای روحانی به عنوان نماینده جمهوری اسلامی ایران در سازمان ملل که معطوف به توطئه آمریکا باشد، تاکید دارد. این اولویت، درست پشت پرده اصلی پروپاگاندای نظام سلطه علیه ایران را هدف قرار می‌دهد. چنانکه ذکر شد اولویت نخست نظام سلطه تامین امنیت اسراییل است و حمله به ایران از طریق احیای تحریم‌های اقتصادی قرار است به این موضوع بینجامد که تنها حامی قضیه فلسطین در جهان را در حالت انفعال قرار دهد. پاسخ دادن به این حمله در واقع قرار دادن کشور در حالت تدافعی نسبت به حمله دشمن و نسبت به آرمانهای انقلاب اسلامی است. بهترین دفاع حمله است آنگونه که از قدیم الایام گفته‌اند خاصه که گفتمان انقلاب اسلامی ایران بیش از هر زمان دیگری در این فقره در حالت موفقیت قرار گرفته است. برای حمله به کانون توطئه نظام سلطه (بخوانید صهیونیسم بین الملل) در شرایط حاضر، جمهوری اسلامی ایران باید گفتمان سیاسی خود را درباره مسئله فلسطین که منطبق با استانداردهای بین المللی باشد، ارائه دهد. تنها این طرح است که می‌تواند توطئه ترامپ و لابی صهیونیستی علیه ایران را در مجمع عمومی سازمان ملل خنثی و رسوا کند. از ایران سرافراز و مستقل در دنیای معاصر چنین انتظاری می‌رود. و در نهایت رئیس جمهوری اسلامی ایران چه باید بگوید؟ و طرحی که می‌تواند مقابل اولویت ترامپ یعنی «تامین امنیت اسراییل» و حذف قضیه فلسطین از دستور کار دنیای اسلام قرار گیرد، چیست؟ در حال حاضر با اینکه سه چهارم جامعه صهیونیستی نسبت به عملی بودن و نتایج طرح «معامله قرن» در مورد فلسطین و منطقه خوشبین نیستند ولی فضای رسانه‌ای، روانی و سیاسی منطقه به دلیل اینکه فقط یک طرح فعال از سوی آمریکا و رژیم صهیونیستی در حال پیگیری است، تحت تاثیر قرار گرفته است. خصوصا که طرفهای عربی که تا کنون داعیه حمایت از فلسطین و حقوق و آرمان آن را یدک می‌کشیدند، اکنون به صف صهیونیست‌ها و به شکل علنی‌تر پیوسته و برای اجرای معامله قرن زمینه سازی می‌کنند و هیچ طرح دیگری عنوان نشده است. از سوی دیگر آنگونه که رویترز خبر داده محمود عباس (ابومازن) نماینده جریان سازش در فلسطین نیز قرار است غیاب نمایندگان جریان‌های مقاومت فلسطینی درباره حمایتش از طرح دو دولتی در فلسطین (طرحی که اروپایی‌ها برای حل قضیه فلسطین دنبال می‌کنند) سخنرانی کند. در چنین شرایطی جمهوری اسلامی ایران باید به مسئولیت تاریخی خود در قبال قضیه نخست جهان اسلام و موضوعی که ترامپ قصد دارد آن را با طرح موضوع «ایران هراسی» عمدا در مجمع عمومی سازمان ملل مخفی نگه دارد، پایبند باشد. بجاست حجت الاسلام روحانی، پیشنهاد مقام معظم رهبری برای حل مشکل فلسطین با عنوان «رفراندوم تعیین سرنوشت» را از طریق تریبون مجمع عمومی سازمان ملل پیش چشم رهبران اسلامی و غیر اسلامی دنیا قرار دهد و آمادکی کشورمان را برای حل عادلانه پرونده پیچیده فلسطین اعلام نماید. این طرح بویژه زمانی که مکانیزم‌های عملی آن تشریح و نقشی که یکایک کشورهای اسلامی و غیر اسلامی علاقه مند به موضوع فلسطین می‌توانند در آن ایفا کنند، تبیین گردد، خواهد توانست کارکرد گوناگونی را در صحنه بین المللی به نفع قضیه فلسطین و امت اسلامی ایجاد نماید. گرچه حمایت از مقاومت مسلحانه ملت فلسطین بخشی از اصول اولیه اسلامی و مورد تاکید در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران است ولی پیامد و کارکرد مثبت چنین طرحی در عرصه منطقه‌ای با موازنه سازی‌های قدرت و بازیگری و نیز به چالش کشیدن نظام جهانی یکطرفه و ظالمانه و نهایتا قدرت بخشیدن و امید بخشی به پایداری مردم فلسطین غیر قابل انکار است. *قائم مقام جمعیت دفاع از ملت فلسطین و مدیر عامل خبرگزاری قدسانتهای پیام/
مسئولیت صحت محتوای اخبار بر عهده خبرگزاری منبع و منتشر کننده آن است و خبروان صرفا این خبر را بازنشر داده است.
اخبار مشابه

خط های خبری

پربازدیدترین اخبار

مهمترین اخبار